บทที่ 108 ตกลงกันได้ กรณีพิเศษต้องจัดการแบบพิเศษ

หัวใจของหลิวหงชิ่งเต้นระรัว ตกอยู่ในภวังค์ความตื่นตะลึงกับข้อเสนอเนื้อหมูป่าสองชั่ง สมาชิกกองผลิตทุกคนที่ไปเผาอิฐ จะได้เนื้อคนละสองชั่งต่อวัน นี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย เขาจำต้องยืนยันให้แน่ใจอีกครั้ง หลิวหงชิ่งไม่สนใจภรรยาตัวเอง ก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายสองสามก้าว แล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คนละสองชั่งต่อวัน! นี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ นะ!" จางเสี่ยวหลงยิ้มบางๆ ก็แค่เนื้อหมูป่าสองชั่ง จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น? ผมมีหมูป่าในครอบครองตั้งหลายสิบตัว จะไม่มีปัญญาจ่ายเนื้อแค่นี้เชียวหรือ?

"โรงงานอิฐของพวกคุณมีคนงานกี่คนครับ?" หลิวหงชิ่งรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หันไปจับเก้าอี้ตั้งขึ้นแล้วนั่งลง นึกว่าจะมีเนื้อหมูป่าเยอะจริงๆ เกือบหลงเชื่อไปแล้วเชียว เด็กเมื่อวานซืนอายุสิบห้าสิบหก จะไปล่าหมูป่าได้ยังไง? เมื่อกี้คงโดนมันหมูบังตา มัวแต่สนหัวหมูป่า เลยเผลอคิดเป็นจริงเป็นจังไปได้ไงนะ?

"ก็ไม่ถือว่าเยอะหรอก! โรงงานอิฐมีสองเตาเผาพร้อมกัน! ถ้ารวมคนทำอิฐดิบ กระเบื้องดิบด้วย ยังไงก็มีสักเจ็ดแปดสิบคน" น้ำเสียงของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปกะทันหัน จากกระตือรือร้นกลายเป็นเย็นชาเฉยเมย จางเสี่ยวหลงฟังออก มีหรือจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ แถมตัวเลขที่บอกมาต้องมีราคาคุยผสมอยู่ไม่น้อย แต่เพื่อให้ได้อิฐกับกระเบื้องเร็วที่สุด ยอมจ่ายเนื้อหมูป่าเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไร