บทที่ 1086 แบบนั้นก็กลายเป็นปีศาจเฒ่าที่ไม่มีวันตายไปแล้วสิ

ย่าหลานทั้งสองเดินขึ้นไปบนคันกั้นน้ำแม่น้ำ แล้วเดินเลียบไปทางทิศเหนือตลอดทาง ทิวทัศน์ยามเช้าให้ความรู้สึกที่พิเศษไปอีกแบบ แสงแดดสาดส่องลงบนผิวน้ำ สายลมพัดแผ่วเบา ผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ต้นไม้ทั้งสองฝั่งคันกั้นน้ำ ใบไม้เริ่มเหลืองแห้งไปไม่น้อย ทุกครั้งที่มีลมพัดผ่าน ก็จะมีใบไม้ร่วงหล่นลงมาหลายใบ บนถนนยิ่งมีใบไม้แห้งร่วงหล่นปูเป็นชั้น มีเพียงบริเวณตรงกลางที่ใบไม้ร่วงน้อยกว่าหน่อย เพราะมีคนเดินผ่านไปมาบ่อยครั้ง

"เห็นอยู่ว่าใกล้จะเข้าหน้าหนาวอีกแล้ว พอหิมะตกหนัก พวกเราก็ทำได้แค่อยู่แต่ในบ้านเพื่อหลบหนาว" ขาแข้งของหญิงชราเพิ่งจะกลับมาแข็งแรงกระฉับกระเฉง ยากนักที่จะได้ออกไปเดินเล่นรอบๆ นี่ยังเดินไม่หนำใจเลย! พอคิดว่าจะต้องหมกตัวอยู่แต่ในบ้านทั้งวันทั้งคืน ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่ใจ

"คุณย่า หน้าหนาวอากาศเย็น พวกเราอยู่พักผ่อนในบ้านเฉยๆ จะดีกว่า รอให้ถึงปีหน้า ค่อยบำรุงร่างกายให้ดี หน้าหนาวก็ออกมาเดินเล่นได้แล้ว" เสิ่นหลางเอ่ยเกลี้ยกล่อม