บทที่ 1110 พี่ห้าสามารถไปทำงานที่โรงอาหารโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอได้

ในชาติก่อนตอนที่เรียนมัธยมปลาย มักจะรู้สึกว่าชีวิตช่างน่าเบื่อหน่าย ภาระการเรียนก็หนักอึ้ง เวลาในแต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันรู้ตัว ชีวิตมัธยมปลายสามปีก็ผ่านพ้นไปอย่างรีบเร่ง หลายปีต่อมา เมื่อหวนนึกถึงชีวิตมัธยมปลายอีกครั้ง ถึงได้รู้สึกว่าวันเวลาเหล่านั้นคือช่วงเวลาที่เติมเต็มและคุ้มค่าแก่การจดจำที่สุด

เสียงของรถจี๊ปดึงดูดความสนใจของคนในโรงเรียนได้อย่างรวดเร็ว ครูใหญ่เฉินเดินออกมาจากห้องทำงาน ตรงมายังรถจี๊ป

"ครูใหญ่เฉิน อรุณสวัสดิ์ครับ!" เสิ่นหลางผลักประตูรถแล้วกระโดดลงมา