บทที่ 1117 คันเบ็ดไม้วอเตอร์แอช

"คุณน้าครับ เมื่อกี้ผมก็เห็นพระจันทร์นะ แค่ลืมบอกไปน่ะครับ"

"อืม สายตาของจี้ยวนก็ไม่เลวเหมือนกัน แล้วก็สายตาของพวกหลานทุกคนก็ดีกันหมดนั่นแหละ..."

เสิ่นหลางเพิ่งพูดจบก็ตระหนักได้ว่าไม่เข้าท่า เพราะเจ้าตัวเล็กคนอื่นๆ เริ่มทำท่าทางกระตือรือร้นอยากจะแสดงฝีมือบ้าง เขาจึงรีบพูดดักคอเสริมขึ้นมาทันที