บทที่ 120 ก็แกตามหาฉันไม่ใช่เหรอ

ชายฉกรรจ์ร้อยกว่าคนกระจายกำลังวิ่งกรูกันเข้าไปตามตรอกซอกซอยต่างๆ ทิ้งให้พี่เสือยืนหัวโด่อยู่บนถนนสายของกินเพียงลำพัง "ไอ้พวกสวะเอ๊ย ทิ้งกูไว้ตรงนี้คนเดียว..." พี่เสืออยากจะหาคนด่าระบายอารมณ์ แต่จะไปหาลูกน้องได้ที่ไหนตอนนี้? "มองอะไรกันนักหนา! มองอีกกูจะควักลูกตาพวกมึงออกมา!" พี่เสือเป็นขาใหญ่ประจำตลาดมืด พออาละวาดขึ้นมา ไทยมุงที่ยืนดูอยู่ไกลๆ ก็พากันวิ่งหนีป่าราบ ขืนไม่หนีอาจโดนยำตีนเจ็บตัวฟรี แถมไปร้องเรียนใครก็ไม่ได้ "ไอ้พวกกระจอก เสือไม่คำราม นึกว่าพี่เสือคนนี้เป็นแมวป่วยรึไง!" พอไล่คนบนถนนสายของกินไปได้หมด พี่เสือก็ได้โชว์บารมี อารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่ก็ดีขึ้นหน่อย

ทว่าที่สุดปลายถนนสายของกิน กลับมีเงาร่างหนึ่งยืนเด่นเป็นสง่า ดูขัดหูขัดตาเหลือเกิน อารมณ์ที่เพิ่งจะดีขึ้นของพี่เสือ กลับมาหงุดหงิดอีกครั้ง ในตลาดมืดแห่งนี้ยังมีคนกล้าขัดใจเขาอีกเหรอ นี่มันจงใจตบหน้าพี่เสือชัดๆ? เงาร่างนั้นก้าวเดินอย่างมั่นคง ตรงดิ่งเข้ามาหาพี่เสือ "ไอ้เด็กเวร เมื่อกี้ไม่ได้ยินที่กูพูดเหรอ?"

"กูได้ยิน แล้วจะทำไม?" จางเสี่ยวหลงกำลังจะออกจากตลาดมืด เดินผ่านถนนสายของกินมาพอดี ดันเจอพี่เสือยืนอยู่คนเดียว นี่มันฟ้าประทานโอกาสชัดๆ? ซ้ำเติมตอนมันป่วย ไม่ซัดตอนนี้จะซัดตอนไหน!