บทที่ 1210 สั่งซื้อหนังสือพิมพ์

หากเรื่องนี้เกิดขึ้นในชาติก่อน เกรงว่าเพียงวันเดียวข่าวคงแพร่สะพัดไปทั่วทุกมุมโลกแล้ว ไหนเลยจะต้องรอนานถึงเพียงนี้? นานเสียจนผมเกือบจะลืมเลือนเรื่องนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ

ไม่รู้ว่าหากทุกคนล่วงรู้ว่า—เรื่องนี้เป็นฝีมือของผม พวกเขาจะมีสีหน้าท่าทางอย่างไรกันนะ? เสิ่นหลางลอบทอดถอนใจในอก ช่างน่าเสียดายจริงๆ... เรื่องพรรค์นี้ผมกลับไม่อาจเอ่ยปากบอกใครได้ ทำได้เพียงแอบยินดีอยู่เงียบๆ คนเดียวเท่านั้น ไม่อาจแบ่งปันความภาคภูมิใจนี้ให้แก่ผู้ใดได้เลย...

ช่างเถอะ เรื่องบางเรื่องก็ต้องให้เป็นเช่นนี้ ให้มันกลายเป็นความลับตลอดกาล กลายเป็นปริศนาที่ไม่มีวันคลี่คลายไปตลอดกาล ไม่รู้ว่าบรรดาผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร? พวกเขาจะแต่งแต้มสีสันให้เรื่องนี้ดูลึกลับเหนือธรรมชาติเพียงใดกันนะ...