บทที่ 1217 ของดีต้องแบ่งปัน

ผู้นำทางขันฝาขวดน้ำจนแน่น ขณะเดินผ่านข้างกายเฉินฮุย เขาเอ่ยกระซิบเบาๆ ว่า: "รองผู้อำนวยการเฉิน พวกเราไปกันเถอะครับ"

"ตกลง..." เฉินฮุยสะกดความไม่พอใจในใจไว้ แล้วรีบเร่งฝีเท้าตามไป

เขาเองก็ไม่มีทางเลือก ใครใช้ให้อีกฝ่ายเดินทางมาไกลเพื่อช่วยกวาดล้างหมาในกันเล่า? ความน้อยเนื้อต่ำใจเพียงแค่นี้ หากเทียบกับความลำบากในการเดินทางรอนแรมของหลี่อวี้เหมยแล้ว จะนับเป็นอะไรได้? หากเสิ่นหลางอยู่ที่นี่ เขาคงจะต้องทอดถอนใจเป็นแน่ว่า ผู้คนในยุคสมัยนี้ช่างมีจิตใจที่เมตตาและอดทนเหลือเกิน