บทที่ 122 เพิ่งโดนหน้าบากซ้อม แล้วยังมาเจอตำรวจอีก

หัวขโมยคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ จางเสี่ยวหลงไม่ได้พูดอะไร เพื่อไม่ให้เถ้าแก่ขายคูปองใจดีต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย จังหวะที่เดินสวนกัน จางเสี่ยวหลงแกล้งก้มตัวไออย่างรุนแรง ทำให้มือของเจ้าหัวขโมยเบอร์สองที่ยื่นออกมา พลาดเป้าไปอย่างน่าอาย ไม่ได้ล้วงเข้าไปในกระเป๋าอย่างที่ตั้งใจ เจ้าเบอร์สองหน้าแตกยับ ไอ้แก่นี่ทำไมไม่ไอก่อนหน้านี้ หรือไอทีหลัง ทำไมต้องมาไอตอนที่ข้าลงมือพอดีด้วยวะ! ข้าสงสัยว่าแกจงใจแน่ๆ แต่ดันไม่มีหลักฐาน เจ้าเบอร์สองกวาดตามองรอบๆ เห็นสายตาหลายคู่จ้องมองมือเขาอยู่ มันจึงทำตาขวางใส่ ขู่จนไทยมุงต้องหันหน้าหนี ไม่กล้าสบตา ได้แต่ถอนใจในใจว่า: คุณตาผู้โชคร้าย โดนพวกนักล้วงเพ่งเล็งซะแล้ว ซวยจริงๆ เจ้าเบอร์สองพอใจที่ไม่มีใครกล้าหือ ก็ยื่นมือไปจะล้วงกระเป๋าจางเสี่ยวหลงอีกรอบ

"เถ้าแก่ มีคูปองอย่างอื่นขายอีกไหม? อย่างพวกคูปองนาฬิกาข้อมือ" จางเสี่ยวหลงนั่งยองๆ ลงทันที ทำให้มือของเจ้าเบอร์สองที่เกือบจะแตะเสื้อเขา พลาดเป้าไปอย่างสวยงามเป็นรอบที่สอง คนหนึ่งนั่ง คนหนึ่งยืน กับอีกมือที่ยื่นค้างเติ่ง เจ้าเบอร์สองกำนิ้วที่กางออกเป็นกำปั้นแน่น ไอ้แก่ ถ้าไม่ใช่เพราะในตลาดมืดห้ามใช้กำลัง ข้าจัดหนักแกแน่ แม่งเอ๊ย ทำข้าพลาดสองครั้งติด ขายขี้หน้าชิบหาย มันอายเกินกว่าจะอยู่ต่อ เลยเดินคอตกกลับไป เถ้าแก่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด มุมปากยกยิ้มแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ "ลุง คูปองนาฬิกาผมไม่มี มีแต่คูปองจักรยาน ลุงลองไปดูร้านโน้นสิ!" จางเสี่ยวหลงขอบคุณ เห็นหัวขโมยเดินไปไกลแล้ว ก็เดินไปตามทางที่เถ้าแก่ชี้

"ไอ้สอง แกทำบ้าอะไรวะ? หน้าตาพวกเราเอาไปทิ้งไว้ไหนหมด?" ลูกพี่หน้าเขียวคล้ำ ถึงจะเป็นโจรมานาน ไม่แคร์สายตาชาวบ้านร้านตลาด แต่อาชีพที่ต้องใช้ฝีมือ จะมาทำเสียชื่อเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้ "นั่นสิพี่รอง ผมอย่างน้อยยังได้ล้วงกระเป๋า แต่พี่ทำไมถึง... ฮ่า~ อะแฮ่มๆ..." เจ้าเบอร์สามพูดไม่ทันจบก็เกือบหลุดขำ ต้องแกล้งไอแก้เขิน "ข้า... ข้า..." เจ้าเบอร์สองพูดไม่ออก พลาดสองครั้งติดจะแก้ตัวยังไง? ถ้าครั้งเดียวยังพอถูไถว่าเป็นเหตุบังเอิญ แต่สองครั้งซ้อนที่มือทำมาหากินต้องโชว์หรากลางที่สาธารณะ คนแถวนั้นเห็นกันเป็นสิบ จะแก้ตัวยังไงก็ฟังไม่ขึ้น เหมือนโคลนเหลืองหล่นใส่เป้ากางเกง ไม่ใช่ขี้ก็เหมือนขี้