บทที่ 1224 ช่วงเวลาแห่งความสุข

จะว่าไปเมื่อครู่นี้เสิ่นหลางรู้สึกร้อนใจจริงๆ ยามที่เขากำลังคุยโทรศัพท์ หลี่เชี่ยนยังคงยืนอยู่ข้างกายเขาแท้ๆ แต่ทำไมเพียงพริบตาเดียวเธอกลับหายตัวไปเสียได้?

หลังจากเดินหาในรั้วสถานีด้วยความกระวนกระวายใจรอบหนึ่งแล้วยังไม่พบหลี่เชี่ยน เสิ่นหลางก็พลันรู้สึกว่าในใจของตนเหมือนมีสิ่งสำคัญอย่างยิ่งขาดหายไป มันดูว่างเปล่าพิกล ราวกับเรือที่แล่นออกจากท่าเรือไปแล้ว แต่เมื่อจะแล่นกลับมากลับหาท่าเรือนั้นไม่พบอีกต่อไป

ทว่าเมื่อเขาเดินออกมานอกรั้วสถานี และได้เห็นเงาร่างอันคุ้นตาของหลี่เชี่ยน หัวใจที่เคยว่างเปล่าเมื่อครู่ก็พลันถูกเติมเต็มในทันที คำถามที่เสิ่นหลางโพล่งออกไปด้วยความห่วงใย เมื่อได้รับคำตอบจากหลี่เชี่ยนเช่นนั้น ภายในใจของเขาก็ยิ่งเอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกเป็นสุขอย่างประหลาด