บทที่ 1234 ขุดสี่หลุมยักษ์ กักเก็บน้ำสระวิญญาณ

"ไอหยา... แม้ผมจะไม่ได้ปล่อยกบลงในบึงน้ำ แต่ผมเคยปล่อยกบภูเขาเอาไว้นี่นา"

เสิ่นหลางพลันนึกขึ้นได้ จึงอดไม่ได้ที่จะตำหนิตัวเองสักสองสามคำ ยามที่วุ่นวายเขาก็เผลอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

"เดิมทีผมตั้งใจจะปล่อยกบภูเขาพวกนี้ให้โตตามธรรมชาติสักพัก เพื่อให้พวกมันขับถ่ายสิ่งตกค้างในท้องออกมาให้หมด จากนั้นค่อยสลับกันเอาไปแช่ในน้ำสระวิญญาณเพื่อฆ่าเชื้อโรค"