บทที่ 125 รอยลิปสติกบนเสื้ออาเขย

จางเสี่ยวหลงไม่ได้คิดจะไปพักที่เรือนรับรองของสถานีตำรวจอำเภอ เพราะอีกฝ่ายยังไม่ให้คำตอบเรื่องงานพนักงานเสิร์ฟของพี่สาวคนที่เจ็ด ขืนไปพักตอนนี้คงมองหน้ากันไม่ติด ไม่อยากให้พวกเขารู้สึกว่าเราไปง้องอนขอความช่วยเหลือ จริงๆ เขาจะนอนในบ้านหินในมิติก็ได้ ถึงจะไม่มีผ้าห่ม แต่ก็นอนค้างคืนได้สบายๆ "ไปบ้านอาดีกว่า"

เมื่อเดือนสิบสองปีที่แล้ว อาเคยกลับไปเยี่ยมบ้าน แล้วก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยตั้งห้าเดือน ในความทรงจำของจางเสี่ยวหลง ทุกครั้งที่อากลับมา มักจะให้เงินเขาใช้เสมอ บางทีก็สามถึงห้าหยวน บางทีก็เจ็ดถึงแปดหยวน เคยให้มากสุดถึงสิบหยวน แต่ตั้งแต่ปีที่แล้ว อากลับบ้านน้อยลง ปีหนึ่งกลับแค่สองครั้ง คือช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์กับตอนใกล้ตรุษจีน เมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมไม่รู้ประสีประสา ไม่ได้สนใจรายละเอียดพวกนี้ จำได้แค่ว่าอากลับมาทีไรก็ได้เงินใช้ ได้กินของดีๆ บางทีก็ได้เสื้อผ้าใหม่ จางเสี่ยวหลงลองประมวลข้อมูลในหัว รู้สึกสังหรณ์ใจว่าที่บ้านอาอาจจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ในฐานะหลานชาย ไหนๆ ก็เข้าเมืองมาแล้ว ควรจะแวะไปเยี่ยมอาสักหน่อย ถือโอกาสสืบดูด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เขาไม่เคยมาบ้านอามาก่อน แต่เคยได้ยินย่าบ่นถึงบ่อยๆ เลยจำที่อยู่ได้ การขยายเมืองในยุคนี้เป็นไปอย่างเชื่องช้า ไม่ต้องกลัวว่าจะหาไม่เจอ ที่อยู่ในความทรงจำน่าจะเป็น... ถนนลี่หมิน ทางทิศเหนือ หมู่บ้านเหอเหยียนซินชุน ตึก 3 ยูนิต 3 ห้อง 108 นี่คือบ้านของอาในอำเภอ ข้างหน้าเป็นชุมชนบ้านชั้นเดียวแออัด ไม่มีกำแพงล้อมรอบ ไม่มีป้อมยาม ตรงกลางมีตึกสองชั้นอยู่ไม่กี่หลัง บ้านอาของจางเสี่ยวหลงอยู่ในตึกพวกนั้น