บทที่ 1283 เสี่ยวหลาง ขอบใจเธอมาก

บรรดาอาจารย์พ่อครัวในโรงอาหารต่างเริ่มเห็นจนชินตาเสียแล้ว เมื่อเทียบกับความตกตะลึงในคราวก่อนยามที่เห็นสหายร่วมหน่วยงานของตนล้มพับจนกองทัพล่มสลาย คราวนี้พวกเขากลับตื่นตระหนกเพียงเล็กน้อย และปรับตัวยอมรับสภาพได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงเศษ กลุ่มคนที่เมามายส่วนใหญ่ก็เริ่มฟื้นคืนสติกลับมาและไม่มีอาการน่าเป็นห่วงอะไรอีก เสิ่นหลางจึงเอ่ยปากขอตัวลาจากไป

"พี่เฝิงครับ ถ้าอย่างนั้นพวกพี่ก็รีบพักผ่อนเถอะครับ ผมเองก็ต้องกลับบ้านแล้วเหมือนกัน"