บทที่ 1409 ไปเยี่ยมครอบครัวพี่รอง

"น้องเล็ก พี่ไม่ต้องให้เธอเป็นห่วงหรอก หลานชายสองคนของเธอก็สบายดี ทางตั้งสามสิบกว่าลี้ เธอยังแบกกระสอบใหญ่ขนาดนี้ หนักขนาดนี้มาอีก..."

เอ้อเฟิ่งพูดไปพูดมา ขอบตาก็เริ่มมีหมอกน้ำตาเอ่อคลอ มือขวากำหมัดทุบตีไหล่น้องชายเบา ๆ สองสามที

อันที่จริงบอกว่าทุบ แต่กลับไม่ได้ออกแรงเลยสักนิด เบายิ่งกว่าเกาให้เสียอีก