บทที่ 1596 หาทางย้ายลูกไปอยู่ตำรวจรถไฟ

"ตอนนี้ฉันไม่กลัวพวกแกโตสูงแล้วล่ะ เมื่อก่อนเอาแต่กังวลว่ามิติมองดูเหมือนสูงแค่ราวสามสิบเมตร กลัวว่าพวกแกจะโตจนดันยอดมิติของฉันทะลุเอา"

เมื่อคิดถึงตรงนี้ จางเสี่ยวหลงก็ยิ้มเยาะตัวเองออกมา

จากนั้นก็นึกถึงต้นทุเรียนสองต้นที่สูงที่สุดในมิติชั้นที่หนึ่ง ตอนนี้พวกมันโตจนสูงถึงสามสิบสองเมตรแล้ว ทว่าระยะห่างจากยอดบนสุดของมิติชั้นที่หนึ่งก็ยังมีอยู่อีกช่วงหนึ่ง