บทที่ 1642 ในที่สุดก็สะสางบัญชีได้กระจ่าง

หลังมื้อเที่ยง หลี่ต้าซานเช็ดปากที่มันเยิ้มแล้วถอนหายใจยาวอย่างพึงพอใจเป็นล้นพ้น

"ผู้อำนวยการจาง น้องเป่าจู้ ขอบใจพวกนายมากสำหรับการต้อนรับ ฉันจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินเนื้อเต็มคราบแบบนี้มันเมื่อไหร่กัน"

"หัวหน้ากองพลเกรงใจไปแล้วครับ วันหลังถ้าว่างก็แวะมานั่งเล่นที่บ้านบ่อยๆ สิครับ คุณกับพ่อผมต่างก็เป็นหัวหน้ากองพลผลิตทั้งคู่ จะได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงานกันด้วยไงครับ!"