บทที่ 1680 ตอนนี้จะขอโทษ ก็ยังทันนะ

ในที่สุดชิวหมิงซงก็หาจุดที่น่าภาคภูมิใจจนได้ เขาแหงนหน้ามองฟ้า ยืนรอคอยความอิจฉาริษยาจากไอ้หน้าบากและซูอินอินอย่างเงียบ ๆ

ทว่าเขารอไปเกือบครึ่งนาทีเต็ม ก็ยังไม่ได้เห็นภาพอย่างที่คาดหวังไว้

ศีรษะที่เชิดสูงของชิวหมิงซงปรับกลับมาตรงตามเดิม สายตาจึงเลื่อนกลับไปมองคนทั้งสองอีกครั้ง