บทที่ 1686 สายตาเฉียบคมของเถ้าแก่เหยา

พี่หน้าบากขายาว ทั้งยังก้าวเดินเร็วเป็นพิเศษ เธอแทบจะต้องซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ ตลอดทางถึงจะพอตามจังหวะก้าวของเขาได้ทัน

"คงไม่หลงหรอกครับ ดึกมากแล้ว คุณรีบเข้าบ้านเถอะ!"

จางเสี่ยวหลงก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งแล้วเอ่ยขึ้น