บทที่ 1695 แวบเดียวอันชวนตะลึง

โดยหารู้ไม่ว่าเรือนร่างของตนนั้นเย้ายวนเกินทน โดยเฉพาะความนุ่มหยุ่นตรงหน้าอกหน้าใจที่สั่นไหวขึ้นลงตามจังหวะ

เมื่อครู่จางเสี่ยวหลงมัวแต่มีสมาธิอยู่กับการเย่อปลา จึงไม่มีเวลาละสายตาไปมองสิ่งอื่น

ทว่าบัดนี้พอหันตัวกลับมา พอดีกับที่กำลังจะเอ่ยปากขอให้ซูอินอินช่วยหยิบสวิง เพื่อช้อนเจ้าปลากะรังแตงไทยที่จวนจะหงายท้องตัวนี้ขึ้นมา