บทที่ 1709 ชาตินี้ คุณเป็นของผม

จางเสี่ยวหลงคลายมือขวาออก มองดูคู่หมั้นตรงหน้าด้วยสายตาลึกซึ้ง

เห็นเพียงเธอกำลังลูบไล้ผิวหนังรอบบาดแผลบนฝ่ามือของเขาเบา ๆ น้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าไหลรินลงมาไม่ขาดสายราวกับไข่มุกสายขาด

เขาอยากจะเอื้อมมือไปปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าของคู่หมั้น แต่ยื่นมือออกไปแล้วก็ต้องชักกลับมา