บทที่ 1756 สุขบ้างทุกข์บ้างปะปนกันไป (กลาง)

"พ่อตะคอกหนู... ฮือๆๆ!"

จ้าวฮุ่ยหมิ่นถูกตวาดใส่แบบนี้ ทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว และยังรู้สึกว่าตัวเองได้รับความอยุติธรรมอย่างมหันต์

เธอลุกขึ้นจากโซฟาแล้ววิ่งร้องไห้กลับเข้าห้องตัวเองไป