บทที่ 1787 ฝนพวกยุ่นตกอีกระลอก

เรือเติมน้ำมันขนาดมหึมาลำนั้นอันตรธานหายไปในพริบตา

ทว่าจางเสี่ยวหลงไม่มีเวลาพินิจดูเรือลำนี้ เขาพาพวกวาฬฟินและโลมาว่ายออกไปทางแดนไกลอย่างรวดเร็ว

หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา หลังจากเหยี่ยวสื่อสารยืนยันแล้วว่าโดยรอบไม่มีเรือลำอื่น เขาจึงเก็บสัตว์เลี้ยงใต้ทะเลกลับไป แล้วเปลี่ยนมาขี่บนหลังอินทรีทอง บินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเวิ้งว้างเบื้องบน