บทที่ 1795 ได้ปลาอินทรีเป็นกอบเป็นกำ

"มือสองข้างของฉันต้องคุมเชือกป่านไว้ตลอด อยากจะกินอะไรก็ไม่มีมือว่างส่งเข้าปากเลย"

แม้จางเสี่ยวหลงจะบ่นอุบอิบแบบนั้น แต่ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม และหัวใจก็เต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น

เขาอดตื่นเต้นไม่ได้จริง ๆ เพราะการตกปลาตอนกลางคืนคราวนี้ได้ผลผลิตมหาศาล มหาศาลจนมองข้ามปลาทูน่าครีบเหลืองสองตัวนั้นไปได้เลย