บทที่ 261 พี่เก้า พี่อยากกลับไปเรียนหนังสือไหม

ทั้งสองคุยกันจนฟ้าเริ่มมืด "งั้นต้องรอนายกลับมาก่อน ฉันขอขอบใจแทนพี่ชายฉันล่วงหน้าเลยนะ!" สยงเล่ยดีใจมากที่จางเสี่ยวหลงรับปาก "เรื่องเล็กน้อยน่า ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น! นายรีบกลับเถอะ" จางเสี่ยวหลงโบกมือไล่ "ขืนช้ากว่านี้ ฟ้าจะมืดเอาซะก่อน!" "ได้เลย~ งั้นฉันกลับก่อนนะ!" เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์พ่วงข้างดังกระหึ่ม ก่อนจะค่อยๆ เบาลงและหายไปในสุดสายตา

จางเสี่ยวหลงหันหลังเดินเข้าบ้าน ในใจครุ่นคิดว่าทำไมเรื่องมันถึงบังเอิญขนาดนี้? ปู่ของพี่เชี่ยน สมัยหนุ่มๆ บาดเจ็บสาหัสจากกระสุนปืน ร่างกายอ่อนแอมาตลอด ตอนนี้อาการโคม่าเหลือเวลาแค่ครึ่งปี ต้องการโสมป่าอายุสองร้อยปีเป็นพิเศษ ส่วนท่านนายใหญ่ที่สยงเล่ยพูดถึง ก็เคยบาดเจ็บสาหัส อาการโคม่าเหลือเวลาไม่กี่เดือน และต้องการโสมป่าชนิดเดียวกัน หรือจะเป็นคนคนเดียวกัน? แต่จางเสี่ยวหลงก็ส่ายหน้า ในโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไงกัน~ เขาเลิกคิดฟุ้งซ่าน เรื่องพวกนี้มันดูเหลือเชื่อเกินไป

จางเสี่ยวหลงใช้พลังแห่งมิติจัดการแล่เนื้อเก้ง มื้อเย็นกินเนื้อเก้ง ผัดไข่ ตุ๋นเนื้อหมูป่า แล้วก็ผัดผักอีกสักสองสามอย่างก็พอ เขาเอาเนื้อเก้งหลายชั่งไปส่งให้บ้านอาสะใภ้รอง พร้อมไข่ไก่ ผัก และผลไม้ พรุ่งนี้เข้าเมือง ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่ เลยต้องเตรียมเสบียงไว้ให้พวกเขา ส่วนเนื้อเก้งที่เหลือ พรุ่งนี้ตอนไปบ้านพี่สาว ค่อยแบ่งให้พวกเธอคนละหน่อย รวมกับเนื้อหมูป่าและกระต่ายป่า ก็น่าจะพอให้กินไปได้อีกพักใหญ่