บทที่ 275 ฉันฝันไปอีกแล้วเหรอ

หลังจากออกจากสถานีตำรวจ จางเสี่ยวหลงก็มุ่งหน้าไปยังบริเวณใกล้เคียงกับตลาดมืดทางทิศใต้ของเมือง เขาหาสถานที่ลับตาคนแล้วแปลงโฉมเป็นชายหน้าบาก เปลี่ยนเครื่องแต่งกายครบชุดในมิติ ก่อนจะแบกกระสอบใบใหญ่ออกมา เขาแบกกระสอบเดินไปได้ระยะหนึ่ง เลี้ยวโค้งสองครั้ง ข้างหน้าก็คือร้านอาหารเจี้ยนเช่อ จางเสี่ยวหลงกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างปกติเหมือนเช่นเคย ไม่มีสิ่งใดน่าสงสัย "เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ! นั่นผู้จัดการซูแห่งร้านอาหารเจี้ยนเช่อไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่นั่งในห้องทำงานดีๆ ดันยกเก้าอี้ออกมานั่งหน้าร้านแบบนั้นล่ะ?" "นี่กิจการแย่ถึงขนาดผู้จัดการต้องออกมาเรียกลูกค้าด้วยตัวเองแล้วเหรอ?" ถึงจะสงสัย แต่จางเสี่ยวหลงก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปทักทาย เพราะทั้งคู่ไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น ความเกี่ยวข้องกันในครั้งก่อน ก็แค่เพราะอีกฝ่ายต้องการซื้ออุ้งตีนหมี เป็นความสัมพันธ์แบบอุปสงค์อุปทาน ซื้อมาขายไปตามปกติ ถึงแม้หล่อนจะให้บุหรี่ฮว๋าจื่อก้นกรองมาสองคอตตอน แต่นั่นก็มีจุดประสงค์แอบแฝง แถมยังให้หัวหน้าพ่อครัวฟ่านเต๋อเปียวเป็นคนเอามาให้ ก็เพื่อจะเปิดทางขอซื้ออุ้งตีนหมีจากเขาเท่านั้น จางเสี่ยวหลงเดินหน้าต่อ ไม่ได้ชายตามองซูอินอินมากนัก คนสวยน่ะเหรอ... เขาเห็นมาเยอะแล้ว ถึงจะมีบางส่วนเป็นของทำขึ้น แต่ของธรรมชาติก็มีอยู่ไม่น้อยนี่นา!

ซูอินอินรอมาอีกหนึ่งวันเต็ม รอจนซูบซีดอิดโรย เมื่อกี้เธอนั่งเหม่อลอยไปพักใหญ่ "เฮ้อ~ พี่หน้าบาก ทำไมยังไม่มาอีกนะ?" เสียงเธอแผ่วเบา แต่จางเสี่ยวหลงก็ได้ยิน แม่เจ้า~ นี่มันหมายความว่าไงเนี่ย? อะไรคือทำไมฉันยังไม่มาอีก? หรือว่า~ ผู้จัดการซูแห่งร้านอาหารเจี้ยนเช่อ มานั่งรอฉันอยู่ตรงนี้เหรอ? นี่มัน... ไม่น่าจะเป็นไปได้มั้ง! คงไม่ได้ติดใจขายเนื้อหมีจนถอนตัวไม่ขึ้นหรอกนะ? จางเสี่ยวหลงส่ายหน้า ระยะห่างขนาดนี้ เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินดีกว่า อีกฝ่ายแค่บ่นพึมพำกับตัวเอง ขืนเขาตะโกนตอบกลับไปจากระยะหลายสิบเมตร มันจะดูบังเอิญเกินไปหน่อย!

ซูอินอินบิดขี้เกียจ ยืดแขนขึ้นเหนือศีรษะ ผมเปียคู่ที่ถักไว้อย่างสวยงามทิ้งตัวลงกลางหลัง ชุดเดรสที่ไม่รัดรูปนัก พลันตึงเปรี๊ยะขึ้นตามจังหวะการยืดตัว ทรวดทรงองเอวที่โค้งเว้าได้สัดส่วน ปรากฏแก่สายตาอย่างชัดเจน ทว่าจางเสี่ยวหลงมัวแต่ก้มหน้าเดิน เลยพลาดภาพอาหารตาอันโอชะนี้ไป "เอ๊ะ? นั่น... พี่หน้าบากเหรอ?" คราวนี้เสียงของซูอินอินดังขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย แต่จางเสี่ยวหลงยังคงแกล้งทำเป็นหูทวนลม เดินมองตรงไปข้างหน้าไม่วอกแวก ใครจะไปรู้ว่าประโยคต่อมาของซูอินอิน เล่นเอาเขาเกือบหลุดมาด "เฮ้อ~ ฉันคงฝันไปอีกแล้วสินะ!" "ตั้งแต่คืนที่เจอผี ฉันก็ฝันเห็นพี่หน้าบากอยู่เรื่อยเลย" "แต่ฝันกลางคืนก็ยังพอเข้าใจ นี่มันกลางวันแสกๆ ฟ้ายังไม่ทันมืดสนิทเลยนะ!" "ทำไมฉันถึงเริ่มฝันกลางวันแล้วล่ะ? แปลกจริงเชียว!" "คงเป็นเพราะรอเก้อมาอีกวัน รอจนใจลอยไปหมดแล้ว วันนี้รีบกลับบ้านไปนอนพักผ่อนดีกว่า~"