บทที่ 330 ความดื้อรั้นของสยงเหล่ย

"จะว่าไป... ที่นี่คือหุบเขาเฮยเซี่ยจื่อ (หุบเขาหมีดำ) ไม่ใช่หรือไง? เข้าป่ามาตั้งสิบกว่าชั่วโมงแล้ว อย่าว่าแต่ฝูงหมีดำเลย แม้แต่อึหมีสักก้อนฉันยังไม่เห็น!"

จางเสี่ยวหลงนั่งบนหินก้อนใหญ่ กัดแอปเปิลกินพลางคิดด้วยความสงสัย

รอบกายเขามีหมาป่านั่งล้อมวง ฉีกทึ้งกระต่ายป่าตัวอ้วนพี กินกันอย่างเอร็ดอร่อย