บทที่ 332 ลักหลับจับตัวมา คงไม่มีปัญหาใช่ไหม

จางเสี่ยวหลงไม่มีเวลามานั่งคิดหาเหตุผล เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ปากโพรงต้นไม้ที่อยู่ต่ำเตี้ยติดดิน

เสียงกรนเบาๆ ที่ดังออกมาจากในโพรง ทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นเต้นของจางเสี่ยวหลงสงบลงได้บ้าง

เขานั่งยองๆ อาศัยแสงจันทร์อันเลือนราง มองลอดเข้าไปในโพรง พอจะเห็นขนหมีสีดำขลับเป็นมันวาว