บทที่ 341 น้องเสี่ยวหลง พี่ขอโทษ

จางเสี่ยวหลงยืนอยู่ริมหน้าผา เห็นสยงเหว่ยใกล้จะหมดสติเต็มที

เขาเริ่มร้อนใจ ต้องรีบช่วยขึ้นมาก่อนจะหมดสติ ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคงยากจะคาดเดา

จางเสี่ยวหลงนึกขึ้นได้ว่าในมิติมีเถาวัลย์แห้งอยู่ไม่น้อย ซึ่งเขาเคยเก็บรวบรวมไว้ตอนเข้าป่าล่าหมูป่า เพื่อใช้ทำเป็นคานลากเลื่อน