บทที่ 445 เผือกร้อน

เฉาต้าเป่าเห็นขี้วัวมาก็มาก เหยียบก็เคยเหยียบ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ได้ลิ้มรสชาติของมัน โชคร้ายที่รสชาตินี้มันช่างเหลือรับประทานจริงๆ ดูสิ... เฉาต้าเป่านั่งยองๆ อยู่กับพื้น อาเจียนออกมาอย่างบ้าคลั่ง!

ชาวบ้านที่มุงดูต่างปรบมือโห่ร้องชอบใจ "เจ้าเฉาต้าเป่านี่เป็นถึงรองหัวหน้ากองสืบสวน ปกติไม่เห็นเคยจับสายลับได้สักคน!" "นั่นสิ! สหายตำรวจจากอำเภออันผิงเขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงเมืองอันหยาง เสี่ยงชีวิตกวาดล้างสายลับจนสิ้นซาก แต่หมอนี่กลับหน้าด้านหน้าทน จะมาแย่งความดีความชอบเขาเฉยเลย!" "มันทำเรื่องพรรค์นี้ออกมาได้ยังไง? ฉันล่ะอายแทนจริงๆ!" "เฮ้อ... ขายขี้หน้าชาวเมืองอันหยางหมด เพราะไอ้เฉาต้าเป่าคนเดียว! ต่อไปฉันจะมีหน้าไปเยี่ยมญาติที่อำเภออันผิงได้ยังไงเนี่ย"

"สหายจางเสี่ยวหลง ชาวเมืองอันหยางต้องขอโทษพวกคุณจริงๆ นะครับ..." "เอ่อ... พี่น้องทุกคนครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกท่านหรอกครับ พวกเราเข้าใจดี!"