บทที่ 493 ทำอะไรพี่ก็สนับสนุนเธอทั้งนั้น

จางเสี่ยวหลงยังไม่เคยอุ้มเด็กทารกวัยไม่กี่เดือนมาก่อน ในใจจึงรู้สึกหวั่นๆ อยู่บ้าง ร่างกายของเด็กเล็กนั้นอ่อนปวกเปียก เขากลัวว่าจะอุ้มไม่ดี เกิดทำหล่นขึ้นมาคงแย่แน่

"น้องเล็ก เธอเป็นถึงระดับหัวหน้าคนแล้วนะ มีลูกน้องตั้งสิบกว่าคน! งานใหญ่แค่ไหนก็ผ่านมาแล้ว ทำไมถึงไม่กล้าอุ้มหลานสาวตัวเองล่ะ?" จางต้าเฟิ่งเอ่ยแซวน้องชาย รอยยิ้มบนใบหน้าปิดอย่างไรก็ปิดไม่มิด เธอนานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นท่าทีลุกลี้ลุกลนของน้องชาย ทำให้เธอนึกย้อนไปถึงเรื่องราวในวัยเด็ก

"ตอนนั้นเธอแอบวิ่งหนีไปที่เขาหลังหมู่บ้านคนเดียว พอกลับมาเห็นพ่อถือไม้เรียวรออยู่ ก็ร้องไห้จ้าเลย" "สุดท้ายพ่อก็ตีเธอจนได้ พวกพี่ทั้งเก้าคนจะเข้าไปขวางก็ขวางไม่อยู่!" "พวกเราเลยต้องช่วยกันเข้าไปรับไม้เรียวแทนเธอ! พอนึกย้อนกลับไป มันก็ผ่านมาหลายปีแล้วนะ! น้องชายของเราได้ดีเป็นถึงข้าราชการระดับหัวหน้าแล้ว!"