บทที่ 498 หากลังเลไม่ตัดสินใจ จะนำภัยมาสู่ตน

เห็นได้ชัดว่าเจ้ากวางโรจอมทึ่มเมื่อครู่ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง แต่เมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใด ภายในมิติเจดีย์ จางเสี่ยวหลงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก "โชคดีที่ฉันจับตาดูความเคลื่อนไหวของมันตลอด ไม่งั้นคงโดนจับได้แน่!" เจ้ากวางโรขยับหูเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงกินหญ้าต่อ จางเสี่ยวหลงแวบออกจากมิติ อ้อมไปทางทิศเหนือต่อ ไม่นานเขาก็หลุดพ้นจากระยะสายตาของกวางโร

ยี่สิบนาทีต่อมา ณ บริเวณเหนือเนินเขาที่ฝูงกวางโรอยู่ จางเสี่ยวหลงหยิบปืนกระบอกหนึ่งออกมาจากมิติ เป็นปืนที่ยึดมาจากรังของสายลับ เขาเล็งไปที่พื้นที่ว่างจุดหนึ่ง แล้วเหนี่ยวไก "ปัง" เสียงปืนดังกึกก้อง ทำให้ฝูงกวางโรที่กำลังเล็มหญ้าอยู่ตกใจ พากันวิ่งหนีลงจากเนินเขา ในสัญชาตญาณของกวางโร การวิ่งหนีให้ห่างจากเสียงดังสนั่นที่น่ากลัว ย่อมหมายถึงความปลอดภัยที่มากขึ้น "อานุภาพกระสุนนัดนี้ไม่เลวเลยแฮะ! ฮ่าๆ พั่วจวิน ต้าฮุย เริ่มจับกวางโรได้เลย! อิสรภาพในการกินเนื้อกวางโรของฉัน ขึ้นอยู่กับพวกแกแล้ว!"

ฝูงกวางโรที่วิ่งหนีลงเนินเขาอย่างสุดชีวิต ไม่นานก็ต้องพบกับสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า เมื่อครู่ที่ตื่นตระหนกเอาแต่ก้มหน้าวิ่งหนี ไม่ทันสังเกตว่าข้างหน้ามีฝูงหมาป่าดักรออยู่ ฝูงกวางโรแตกฮือ แยกย้ายหนีไปทางซ้ายขวา "โฮก..." ทันใดนั้น เสือโคร่งสองตัวก็ปรากฏกายขึ้นทางทิศตะวันออกและตะวันตก ปิดกั้นทางหนี