บทที่ 51 เจอเก้งจอมเซ่อ

จางเสี่ยวหลงมองไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวัง มือตับมีดปลายปืนทรงสามเหลี่ยมไว้แน่น เตรียมพร้อมที่จะเหวี่ยงออกไปสุดแรงได้ทุกเมื่อ

เสียงเมื่อครู่คือเสียงกิ่งไม้หัก ไม่น่าจะใช่สัตว์เล็กอย่างกระต่ายทำขึ้น

น้ำหนักตัวของสัตว์เล็กนั้นเบาเกินไป แถมยังมีหิมะคอยรองรับแรงกระแทก เป็นไปไม่ได้ที่จะเหยียบกิ่งไม้แห้งใต้หิมะจนหักได้

ชัดเจนเลยว่า ในป่าข้างหน้านี้ต้องมีสัตว์ขนาดใหญ่ หรือไม่ก็เป็นมนุษย์

จางเสี่ยวหลงค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ สายตาจับจ้องไปยังทิศทางของเสียง ไม่กล้าละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว

"รอยเท้า!"

บนพื้นหิมะเบื้องหน้า มีรอยเท้าแถวหนึ่งมุ่งหน้าเข้าไปในป่าเฮเซลนัท

จางเสี่ยวหลงย่อตัวลง พิจารณาดูอย่างละเอียด รอยเท้าโดยรวมเป็นรูปวงรีเรียวยาว ส่วนหน้าค่อนข้างแหลม ส่วนหลังกว้างกว่าเล็กน้อย

ประกอบด้วยรอยกีบสองรอยแยกออกจากกัน คล้ายกับรูปทรงของกีบเท้าแพะ

รอยเท้านี้ไม่ใช่ของสัตว์ร้ายอย่างเสือหรือหมี และไม่ใช่รอยเท้าหมาป่า

จางเสี่ยวหลงผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วเดินตามรอยเท้านั้นไป

ในป่าห่างออกไปไม่กี่เมตร มีเสียงสวบสาบดังขึ้น

จางเสี่ยวหลงก้มตัวต่ำ พยายามวางเท้าลงบนก้อนหินที่โผล่พ้นหิมะ แล้วขยับเข้าไปอีกสองสามก้าว

ในที่สุด เงาสีน้ำตาลเทากลุ่มหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา

มันคือเก้งจอมเซ่อตัวหนึ่ง ก้นกลมๆ ของมันหันมาทางเขา หูสองข้างตั้งชันอย่างระแวดระวัง ขณะที่หัวก้มลงกัดกินลูกสน

จางเสี่ยวหลงลิงโลดในใจ แม้จะไม่มีโอกาสได้ล่าหมูป่าตัวใหญ่ แต่ไม่นึกเลยว่าจะโชคดีมาเจอเก้งจอมเซ่อเข้าให้

ระยะห่างห้าเมตร จะเดินย่องเข้าไปช้าๆ ไม่ได้แล้ว ข้างหน้าไม่มีก้อนหินให้เหยียบ มีแต่หิมะปกคลุม เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ให้เกิดเสียง

จางเสี่ยวหลงรวบรวมแรงทั้งหมด แล้วพุ่งตัวเข้าใส่เก้งจอมเซ่ออย่างรวดเร็ว "กร๊อบ" เสียงเท้าเหยียบลงบนหิมะดังขึ้น

เจ้าเก้งตกใจ ถีบขาหลังเตรียมจะกระโจนหนีเข้าป่าเฮเซลนัทด้านหน้า

"คิดจะหนี! ไม่มีทางหรอก~"

หลังจากวิ่งส่งแรงไม่กี่ก้าว จางเสี่ยวหลงก็กระโดดลอยตัวขึ้น จังหวะที่เก้งกำลังเกร็งขาหลังเตรียมจะกระโดดหนี

จางเสี่ยวหลงก็ทิ้งน้ำหนักทั้งตัวลงบนหลังของมัน แขนซ้ายล็อคตัวเก้งไว้ มือขวาแทงมีดปลายปืนทรงสามเหลี่ยมเข้าที่ลำคอของมันอย่างจัง

เจ้าเก้งดิ้นรนอยู่สองสามที ก่อนจะล้มลงบนพื้นหิมะเสียงดังตุบ

"ยังดีที่ไม่มีความดุร้ายเหมือนหมูป่า ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องหลบเข้ามิติไปแล้ว"

จางเสี่ยวหลงยื่นมือไปอังจมูก ลมหายใจของมันขาดห้วงไปแล้ว

เขาจับขาข้างหนึ่งของเก้งแล้วยกขึ้นจากพื้นหิมะ น้ำหนักราวห้าสิบกว่าชั่ง ถือว่าเป็นน้ำหนักระดับกลางๆ สำหรับสัตว์ชนิดนี้

"เก็บเกี่ยวเต็มไม้เต็มมือ ที่บ้านมีเนื้อกินอีกแล้ว!"

เนื้อเก้งเป็นของดี อร่อยกว่าเนื้อหมูป่าตั้งเยอะ จางเสี่ยวหลงตั้งใจจะเก็บไว้ให้ที่บ้านค่อยๆ กิน

เขาเก็บเก้งเข้าไว้ในมิติ แล้วรีบเดินทางกลับ

เวลาไม่เช้าแล้ว ดูจากดวงอาทิตย์ กว่าจะถึงบ้านฟ้าคงมืด แม่คงต้องเป็นห่วงอีกแน่

จางเสี่ยวหลงเร่งฝีเท้า ระหว่างทางเจอกระต่ายป่าสองสามตัว ก็ไม่มีเวลาไปไล่จับ

พอฟ้าเริ่มมืดสลัว ในที่สุดก็ถึงบ้าน

"เสี่ยวหลง เข้าป่าไปอีกแล้วเหรอ คราวหน้ากลับให้เร็วกว่านี้หน่อยนะ กลางค่ำกลางคืนบนเขามันอันตราย!"

หลินซิ่วเจินเดินเข้ามาหา ช่วยปัดฝุ่นตามตัวให้ลูกชาย

จางเสี่ยวหลงพยักหน้า "แม่ครับ ผมหิวแล้ว เย็นนี้กินอะไรครับ?"

"พี่สาวแกเผามันฝรั่งไว้ แล้วก็มีโจ๊กที่ไปตักมาจากโรงอาหาร รอแกกลับมากินพร้อมกันนี่แหละ!"

"งั้นรอกันเดี๋ยวนะครับ! ผมขอออกไปข้างนอกแป๊บนึง เดี๋ยวกลับมา!"

"ดึกป่านนี้แล้ว จะไปไหนอีก?"

จางเสี่ยวหลงไม่ตอบ เดินวนไปตามถนนรอบหนึ่ง ขากลับก็เอาเก้งออกมาจากมิติ แล้วแบกกลับบ้าน

ทุกคนในครอบครัวนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะแปดเซียน สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว

จางเสี่ยวหลงเดินเข้าบ้าน "พี่ครับ รีบปิดประตูเร็ว! พ่อครับ ช่วยผมจัดการเจ้าเก้งตัวนี้หน่อย"

ความประหลาดใจที่ถาโถมเข้ามา ทำให้ไม่มีใครสนใจเรื่องกินข้าวอีกต่อไป

จางจิ่วเฟิ่งรีบปิดประตูลงกลอนทันที

"เก้ง! เก้งจริงๆ ด้วย!"

"ชู่ว เบาเสียงหน่อย~ ถ้าใครมาได้ยินเข้าจะไม่ดี!"

"ใช่ๆ! เนื้อเก้งมีไม่เยอะ จะแบ่งให้ใครดี? หรือไม่แบ่งดี?"

"ช่างเถอะ เนื้อแค่นี้ เก็บไว้กินเองในบ้านดีกว่า!"

ไม่นานทุกคนก็ลงความเห็นตรงกัน

จางเป่าจู้หยิบมีดทำครัวเล่มใหม่มา เตรียมจะลงมือช่วย

"พ่อ ใช้ไอ้นี่ดีกว่าครับ เลาะหนังมันออกมาก่อน!"

จางเสี่ยวหลงยื่นมีดปลายปืนทรงสามเหลี่ยมให้พ่อ

"เสี่ยวหลง ไปพักเถอะ เดี๋ยวพ่อจัดการเอง!"

จางเป่าจู้เปลี่ยนมาถือมีดปลายปืน แล้วเริ่มเลาะหนังอย่างระมัดระวัง

"พ่อมัน ค่อยๆ เลาะนะ หนังเก้งยังพอขายได้เงินบ้าง!"

"รู้แล้วน่า วางใจเถอะ! เมื่อก่อนฉันเคยตามน้องรองไปช่วยเขาชำแหละสัตว์ล่ามาบ้าง เก้งแค่นี้เรื่องเล็ก"

จางเสี่ยวหลงรินน้ำร้อนใส่แก้ว ตั้งแต่ซื้อกระติกน้ำร้อนมา การกินน้ำก็สะดวกขึ้นเยอะ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เก้งก็ถูกชำแหละเรียบร้อย

เก้งหนักห้าสิบกว่าชั่ง ได้เนื้อออกมาแค่ยี่สิบกว่าชั่ง อัตราส่วนเนื้อไม่ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์

ถ้าเป็นช่วงเดือนพฤศจิกายนหรือธันวาคมของทุกปี จะเป็นช่วงที่เก้งอ้วนท้วนสมบูรณ์ที่สุด และมีเนื้อเยอะที่สุด

เก้งหนักเจ็ดแปดสิบชั่ง จะได้เนื้อถึงสี่สิบกว่าชั่ง

"เดี๋ยวผมเอาเครื่องในไปฝังเองครับ!"

"พ่อ พ่อพักเถอะ เดี๋ยวผมไปฝังเอง!"

จางเสี่ยวหลงพูดจบก็หิ้วเครื่องในเดินออกไป หาที่ลับตาคนแล้วเก็บเข้ามิติเจดีย์

จากนั้นก็เดินเล่นตากลมหนาวสักพักค่อยกลับเข้าบ้าน

"เนื้อเก้งนี่มันหอมจริงๆ~"

ตอนนี้เนื้อเก้งลงกระทะไปแล้ว หลินซิ่วเจินใช้ตะหลิวอันใหม่ผัดเนื้อเก้งอย่างพิถีพิถัน

ต้องยอมรับว่ากลิ่นเนื้อเก้งหอมกว่าเนื้อหมูป่ามากนัก

ทุกคนยืนล้อมเตาไฟ มองดูเนื้อเก้งในกระทะที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง พลางกลืนน้ำลายเป็นระยะ

จางเสี่ยวหลงเกิดมาสองชาติ ก็ยังไม่มีวาสนาได้ลิ้มลองเนื้อเก้งสักที

ชาติที่แล้ว เก้งเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับสอง ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย ถ้าเผลอไปฆ่าเข้าสักตัว มีหวังได้กินข้าวแดงในคุก

แต่ตอนนี้ กฎหมายคุ้มครองสัตว์ป่ายังไม่ถูกตราขึ้น ต้องรออีกยี่สิบกว่าปีถึงจะประกาศใช้

เขาถึงมีโอกาสได้ล่าเก้งป่ามาลิ้มรสชาติ

ในยุคปัจจุบัน ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรนับหมื่นลูก สัตว์ป่ามีชุกชุม ขอแค่มีความสามารถพอ อยากกินอะไรก็ล่ามาได้หมด

เนื้อเก้งผัดร้อนๆ สองจานใหญ่ถูกยกขึ้นโต๊ะ

"มากินกันเร็ว! อยากกินกันมานานแล้ว ท้องคงร้องจ๊อกๆ กันหมดแล้ว!"

หลินซิ่วเจินคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ชามลูกชาย "เพราะเสี่ยวหลงของเราแท้ๆ แม่ถึงมีวาสนาได้กินเนื้อเก้งในชาตินี้!"

"แม่ครับ จะมาเกรงใจอะไรกับผม! เมื่อก่อนผมไม่รู้ความ วันๆ เอาแต่เที่ยวเล่น

ตอนนี้พอจะล่าสัตว์ได้บ้าง ให้ทุกคนได้อยู่ดีกินดี ก็ถือว่าชดเชยเรื่องแย่ๆ ในอดีตครับ"

จางเสี่ยวหลงลุกขึ้น คีบเนื้อใส่ชามให้ทุกคน พูดออกมาจากใจจริง

"โธ่~ ลูกชายเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว!"

"เลิกพูดกันได้แล้ว รีบกินเนื้อเถอะ! เดี๋ยวเย็นหมดจะไม่อร่อย!"

พอเห็นว่าบรรยากาศเริ่มจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก จางเป่าจู้ก็รีบตัดบท

"พ่อพูดถูก! แม่ครับ พี่ครับ กินเนื้อกันเถอะ!"

จางเสี่ยวหลงใช้มือหยิบซี่โครงเก้งในชามขึ้นมา กัดคำโตเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย