บทที่ 512 พี่เข้าใจผิดแล้ว ผมต่างหากคือน้องชายพี่

จางเสี่ยวหลงยืนกอดอกอยู่ที่หน้าแผงของตัวเอง สีหน้าไร้ซึ่งความเกรงกลัว ท่วงท่าของเขาดูเยือกเย็น สายตาจับจ้องไปที่กลางวงอย่างเย็นชา เหลียงคุนเห็นอีกฝ่ายไม่สะทกสะท้าน แถมยังจ้องกลับด้วยสายตาเย็นเยียบ ความโกรธก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขาชี้หน้าจางเสี่ยวหลงแล้วพูดอย่างโอหังว่า "ไอ้หนู แกคุกเข่าขอโทษฉันซะดีๆ! ฉันอาจจะขอให้พี่เลี่ยงออมมือให้บ้าง!"

"พี่เลี่ยง! พี่เลี่ยง? พี่เป็นอะไรไป?" ซุนจินเลี่ยงมองตามนิ้วที่เหลียงคุนชี้ไป แล้วก็ต้องยืนอึ้ง ตาค้าง นี่มันน้องชายที่เพิ่งหาปลามาให้เขาเมื่อกี้นี่นา! คนคนนี้จะไปล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด พี่หนิวรบเร้าจะกินปลาทุกวี่ทุกวัน ก็ต้องพึ่งน้องชายคนนี้แหละไปจับมาจากในป่า แต่ว่าคนข้างๆ นี่ก็ให้ของกำนัลเขามาไม่น้อย ถือเป็นคนกันเอง จะทำยังไงดี?

หลังจากยืนนิ่งไปสิบวินาที ซุนจินเลี่ยงกัดฟันกรอด ตัดสินใจเลือกข้างทันที เขาหมุนตัวเตะสวนกลับไปที่เหลียงคุนจนล้มคว่ำ "ไอ้เศษสวะ บังอาจมาล่วงเกินน้องชายข้า วันนี้ข้าจะหักขาเอ็งทิ้งซะ!" เหลียงคุนที่กำลังได้ใจ ไม่ทันระวังตัว โดนเตะเข้าที่ท้องเต็มรัก "พี่เลี่ยง พี่ตีผิดคนแล้ว ผมต่างหากคือน้องชายพี่ พี่ต้องไปจัดการมันสิ?"