บทที่ 524 ตรวจตรามิติชั้นที่สอง

คำพูดของจางเสี่ยวหลงเปี่ยมด้วยความจริงใจ น้ำเสียงมั่นใจเกินร้อย ความมั่นใจนี้เองที่ทำให้หลี่เชี่ยนคลายกังวลลงบ้าง "งั้น... งั้นเธอต้องระวังตัวให้มากๆ นะ!" พูดจบ หลี่เชี่ยนก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากในห้อง ใบหน้างามของเธอพลันแดงซ่าน ก้มหน้าลงต่ำ ลำคอระหงย้อมด้วยสีชมพูระเรื่อชวนมอง ต้องเป็นจิ่วเฟิ่งแน่ๆ ที่แอบฟังบทสนทนาของทั้งคู่อยู่ แล้วอดขำไม่ได้

จางเสี่ยวหลงเผลอมองหลี่เชี่ยนไปแวบหนึ่ง หัวใจก็เต้นรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ "ดึกมากแล้ว พวกพี่รีบพักผ่อนกันเถอะครับ ผมกลับก่อนนะ!" จางเสี่ยวหลงเดินออกจากห้อง แล้วปิดประตูเบาๆ

กลับมาถึงบ้านตัวเอง เขาแวบตัวเข้าไปในมิติทันที "วันนี้ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย?" จางเสี่ยวหลงสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ปล่อยสัตว์เลี้ยงออกมา แล้วเริ่มซ้อมต่อสู้ตามกิจวัตร หนึ่งชั่วโมงผ่านไป จางเสี่ยวหลงเหงื่อท่วมตัว นอนแผ่หราอยู่บนพุงนุ่มๆ ของพั่วจวิน วางเท้าพาดบนตัวต้าฮุยและชื่อเหยียน ท่านอนแบบนี้สบายตัวสุดๆ แต่รู้สึกคอแห้งไปหน่อย