บทที่ 590 หนูอยากให้น้าเล็กรีบมาไวๆ

แม่สามีของต้าเฟิ่งยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล นางรู้ดีว่าบ้านเดิมของลูกสะใภ้เพิ่งจะสร้างบ้านหลังใหม่เสร็จ ดูจากท่าทีขึงขังของลูกชายและลูกสะใภ้ เห็นได้ชัดว่าจะย้ายไปอยู่ที่บ้านพ่อตาแม่ยาย เรื่องแบบนี้จะยอมให้เกิดขึ้นได้อย่างไร? ขืนข่าวแพร่ออกไป มีหวังคนในหมู่บ้านได้หัวเราะเยาะจนฟันร่วง ลูกชายที่อุตส่าห์เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ แต่งเมียเข้ามาแท้ๆ สุดท้ายดันวิ่งแจ้นไปอยู่บ้านพ่อตา ไปเป็นลูกชายให้บ้านอื่นเขาเสียอย่างนั้น! แบบนี้คนในครอบครัวจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในหมู่บ้าน?

"แม่! ผมกำลังยุ่งเรื่องย้ายบ้านอยู่นะครับ! มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ!" หวังต้าไห่บ่นอุบอิบ พูดด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจนัก "ไอ้ลูกคนนี้ บอกให้มาก็มาสิ จะพูดจาโยกโย้ทำไมหนักหนา?" พอรู้ว่าจะย้ายบ้านจริงๆ แม่สามีของต้าเฟิ่งก็ยิ่งร้อนรน "ครับๆๆ! มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ!" หวังต้าไห่ขัดแม่ไม่ได้ จึงเดินลากขาเข้ามาหาแล้วเอ่ยถาม "ฉันจะบอกแกให้นะ พวกแกห้ามย้ายบ้านเด็ดขาด! ตระกูลหวังของเราแบกรับความอับอายแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะ!"

"แม่! เลิกโวยวายสักทีได้ไหม? ดูซิแม่พูดอะไรออกมา? อะไรคือแบกรับความอับอายไม่ไหว? ผมกับต้าเฟิ่งไปทำเรื่องขายหน้าอะไรให้พวกแม่กัน?"