บทที่ 604 ย่าเดินได้ครึ่งลี้แล้ว

จางเสี่ยวหลงหาคอกว่างๆ ได้คอกหนึ่ง แค่ใช้จิตสั่งการ ลูกแกะสิบสามตัวจากกระสอบก็มาโผล่ในคอกทันที "แบะ แบะ แบะ..."

"แบะ แบะ..." พอมาอยู่ในที่แปลกถิ่น พวกแกะน้อยก็ตื่นกลัว พากันมองซ้ายมองขวาสำรวจสภาพแวดล้อม จางเสี่ยวหลงใช้จิตอีกครั้ง อ่างไม้ใส่น้ำบึงวิญญาณก็ปรากฏขึ้นที่มุมคอก "สภาพเจ้าตัวเล็กพวกนี้ดูดีทีเดียว โชคดีที่ฉันไว กระสอบก็ถ่ายเทอากาศได้ดี ไม่งั้นพวกแกคงแย่แน่!"

"มากินน้ำกันเร็ว จะได้สดชื่น!" พวกลูกแกะฟังภาษาคนไม่ออก ได้แต่จ้องหน้าเขาตาแป๋ว จางเสี่ยวหลงอุ้มลูกแกะตัวหนึ่งเดินไปที่อ่างไม้ "มา กินน้ำหน่อย!" ลูกแกะถูกจับก็ร้องแบะๆ ด้วยความกลัว แต่พอลองวางลงพื้น กลิ่นหอมเย้ายวนก็ดึงดูดความสนใจมันทันที ลูกแกะมองน้ำในอ่างไม้ ทนไม่ไหวต้องยื่นลิ้นออกมาเลียแผล็บ "เจ้านี่เหมือนคนชะมัด มีเหม่อไปแวบหนึ่งด้วย... โห ลิ้นรัวยิกเลย... สุดยอด!" จางเสี่ยวหลงถอยออกมา เปิดทางให้ลูกแกะตัวอื่นได้กินน้ำ สองนาทีต่อมา ลูกแกะอีกสิบสองตัวก็เริ่มเลียนแบบตัวแรก พากันมารุมกินน้ำบึงวิญญาณ "รอบนี้น่าจะเหมือนค้นพบทวีปใหม่ คงรู้แล้วว่าน้ำบึงวิญญาณของฉันอร่อยกว่านมแม่"