บทที่ 607 ไม่เยอะหรอก ก็แค่ข้าวฟ่างครึ่งตู้รถไฟ

"หัวหน้าจาง..."

"เสี่ยวหลง..." จางซื่อไห่ตื่นเต้นที่สุด จนกระทั่งเห็นจางเสี่ยวหลงกระโดดลงไปยืนบนก้อนหินในรอยแยกอย่างนุ่มนวล เขาถึงได้ถอนหายใจโล่งอก "แม่เจ้า! เสี่ยวหลงกะแรงได้เป๊ะมาก!"

"สูงตั้งสามเมตรกว่า ข้างล่างมีแต่หินแตก หัวหน้าจางใจกล้าจริงๆ!"