บทที่ 611 ที่รัก จินไปได้ยังไงไม่เปรี้ยว

"คุณเอาถุงผ้ามาไหม?" จางเสี่ยวหลงวางกระสอบแป้งสาลีลงบนพื้นหญ้าริมทางแล้วถาม "เอามาครับ เอามา!" หม่าสามล้วงถุงผ้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แต่สายตาจับจ้องไปที่แป้งสาลีและกระต่ายป่าสลับกันไปมา ไม่ยอมละสายตาไปไหนเลย "เจ้าสาม เดี๋ยวฉันช่วยถ่ายแป้งใส่ถุงให้!" หม่ารองมัดปากถุงแป้งสาลีให้เรียบร้อย แล้วส่งให้น้องชาย "กระต่ายป่าสองตัวนี้ พวกพี่แบ่งกันคนละตัว!"

"หา? ฉันก็ได้ด้วยเหรอ?" หม่ารองประหลาดใจมาก ถามอย่างไม่เชื่อหู จางเสี่ยวหลงยิ้มบางๆ รับหยกหรูอี้มาจากหม่าสาม "ถือเป็นของขวัญจากผมครับ!" อีกฝ่ายแนะนำการค้าให้ จนเขาได้ครอบครองหยกหรูอี้ชั้นยอดจากในวัง ให้กระต่ายป่าสักตัวจะเป็นไรไป? หม่ารองดีใจจนเนื้อเต้น "ขอบ... ขอบคุณมากครับ!" มองตามแผ่นหลังของจางเสี่ยวหลงที่เดินจากไป หม่ารองตัดสินใจแน่วแน่ในใจ วันหน้าถ้าว่างเมื่อไหร่ เขาจะขยันไปเยี่ยมเยียนญาติพี่น้องในตระกูลให้บ่อยขึ้น ลองดูว่าบ้านไหนอยากเอาของเก่ามาแลกข้าวสารอาหารแห้งบ้าง จางเสี่ยวหลงหารู้ไม่ว่า การกระทำที่ไม่ได้คิดอะไรมากของเขา จะทำให้เขาได้ครอบครองของเก่าจากในวังอีกมากมายในอนาคต

พอเข้าป่า จางเสี่ยวหลงเดินเลาะชายป่าไปทางทิศตะวันออกสักพัก เรียกเหยี่ยวบนฟ้ากลับเข้ามิติ แปลงร่างกลับเป็นตัวเอง แล้วเดินออกจากป่า ในมือถือกระสอบใบหนึ่ง ข้างในมีองุ่นสิบจิน ไก่แก่สามตัว มันเทศจีนหลายท่อน และเก๋ากี้แห้งถุงเล็กๆ "อาสะใภ้รอง นี่องุ่นสดครับ ลองชิมดูว่าถูกปากไหม" พอถึงบ้านอา จางเสี่ยวหลงก็หยิบองุ่นออกมาหลายพวง เด็ดพวงเล็กส่งให้อาสะใภ้ หลี่เสี่ยวฮัววางงานถักไหมพรมในมือ รับองุ่นไปชิมลูกหนึ่ง ตาเป็นประกายทันที "อื้ม... รสเปรี้ยวแบบนี้แหละ ใช่เลย!"