บทที่ 620 นี่กะจะให้สหายจางเสี่ยวหลงเป็นแพะรับบาปสินะ

"สวัสดีครับหัวหน้าแผนกจ้าว ผมจ้าวเยว่ตงจากมณฑลทหารอันหยาง ถูกส่งมาช่วยหน่วยเฉพาะกิจจับกุมคนร้ายในป่าครับ!" จ้าวเยว่ตงยื่นมือออกไปจับมือทักทายกับทั้งสองคน หลิวเซี่ยงตงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ลุกขึ้นยืนจับมือทักทายด้วยเช่นกัน ทั้งสี่คนนั่งลงอีกครั้ง "อธิบดีหลิวครับ อารมณ์ของรองอธิบดีเจิ้ง... ทำไมถึงได้ดุเดือดขนาดนี้? ผมยังไม่ทันได้แจ้งจุดประสงค์ที่มา ก็โดนด่าเปิง แถมยังสั่งให้คุณคุมตัวพวกเราไว้อีก!" จ้าวจี่หมิงพยายามข่มโทสะในใจ ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ราบเรียบที่สุด แต่ถ้วยชาในมือที่สั่นระริกเล็กน้อย ก็เผยความรู้สึกที่แท้จริงของเขาออกมาจนหมด หลิวเซี่ยงตงชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ความคืบหน้าของหน่วยเฉพาะกิจไม่ราบรื่นเลยครับ ทหารและตำรวจหลายร้อยนายเข้าป่าไปจับกุมโจรเหี้ยมสองคน จนถึงวันนี้เราสูญเสียกำลังพลไปกว่าครึ่ง!"

"ก่อนหน้าที่พวกคุณจะมาถึง ผู้อำนวยการหวังกับรองอธิบดีเจิ้งเพิ่งจะมีปากเสียงกันนิดหน่อย ก็เลย..." ประโยคต่อจากนั้น หลิวเซี่ยงตงละไว้ในฐานที่เข้าใจ

จ้าวจี่หมิงย่อมเข้าใจความหมายทันที สรุปคือเจิ้งต้าเหลยกับหวังซู่เซิงทะเลาะกัน เขาและเสี่ยวโจวเลยซวยกลายเป็นที่รองรับอารมณ์ไปโดยปริยาย! เขายังคงนิ่งเงียบ เพราะในความเป็นจริงเขาก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ ยังไงเจิ้งต้าเหลยก็เป็นถึงรองอธิบดีกรมความมั่นคงสาธารณะมณฑลเหลียวเป่ย ไม่ใช่คนที่หัวหน้าแผนกเล็กๆ อย่างเขาจะไปท้าชนซึ่งหน้าได้ "อธิบดีหลิวครับ แล้วทำไมไม่เห็นผู้อำนวยการหวังล่ะครับ?"