บทที่ 622 เอาไว้ไปแก้ตัวกับผู้อำนวยการเฉินก็แล้วกัน

"หัวหน้าแผนกจ้าว ดึกแล้วนะครับ ทานข้าวเย็นหน่อยเถอะครับ!" จ้าวเยว่ตงลุกขึ้นชวน "ผู้พันจ้าว รองอธิบดีเจิ้งกับผู้อำนวยการหวังยังไม่กลับมาอีกเหรอครับ?" จ้าวจี่หมิงไม่มีความอยากอาหารเท่าไหร่ "ยังไม่กลับมาเลยครับ แต่น่าจะใกล้ถึงแล้วมั้งครับ!" จ้าวเยว่ตงยกข้อมือดูนาฬิกา แล้วส่ายหน้าเบาๆ จู่ๆ ก็มีเสียงอึกทึกดังขึ้นในค่าย หลิวเซี่ยงตงกับคนอื่นๆ เดินออกจากเต็นท์ ก็เห็นเจิ้งต้าเหลยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในค่าย มาหยุดยืนหอบหายใจอย่างรุนแรงจนตัวงออยู่ข้างกองไฟ "รองอธิบดีเจิ้ง ไปเจอสัตว์ป่ามาเหรอครับ?"

"แฮ่ก... แฮ่ก..." เจิ้งต้าเหลยพูดไม่ออก แม้แต่แรงจะเงยหน้าก็ยังไม่มี หลิวเซี่ยงตงและพวกอดทนรออยู่หลายนาที ในที่สุดเจิ้งต้าเหลยก็หายใจทัน เขาเหยียดตัวตรง ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม ไม่พูดถึงเรื่องที่เจอในป่าแม้แต่คำเดียว จะให้เขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เป็นถึงรองอธิบดีกรมความมั่นคงสาธารณะมณฑล จะให้บอกว่าเหยียบงูเข้าแล้วตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อวิ่งหนีกลับมาได้ยังไง! "หลิวเซี่ยงตง คุณทำงานประสาอะไร? ผมสั่งให้คุณคุมตัวสองคนที่บุกรุกพื้นที่หน่วยเฉพาะกิจไว้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมพวกมันยังอยู่ที่นี่?"

"รองอธิบดีเจิ้ง สหายสองท่านนี้..."