บทที่ 624 นี่น่ะหรือจ่าฝูงหมาป่า

ฝูงหมาป่าที่ผึ้งบอก จะเป็นผู้ช่วยชั้นดี นอกจากจะคุ้นเคยภูมิประเทศแล้ว ยังเป็นสัตว์สังคมที่ทำงานเป็นทีม จางเสี่ยวหลงวิเคราะห์ในหัว รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้า คิดในใจว่า: ตอนนี้ฉันไม่ได้ขาดแคลนเนื้อหมาป่า สู้ปล่อยหมาป่าสัตว์เลี้ยงสองตัวออกไปยึดครองฝูงหมาป่าพวกนี้ดีกว่า แล้วให้หมาป่าสัตว์เลี้ยงนำฝูงหมาป่า คอยปกป้องฟาร์มผึ้งกับภูเขาแถวสถานีอย่างลับๆ "เจ้านาย ผึ้งน้อยบอกว่า ข้างหน้าเป็นที่ที่ฝูงหมาป่าหากินประจำ" กระแสจิตจากเสี่ยวเฟยเฟยขัดจังหวะความคิดของจางเสี่ยวหลง "พั่วจวิน ว่างไฉฝูงหมาป่านี้มอบให้พวกแกจัดการ จำไว้ ฉันต้องการให้พวกแกสยบพวกมัน แล้วเอามาเฝ้าฟาร์มผึ้งให้ฉัน!" พั่วจวินผงกหัวโตๆ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปเป็นตัวแรก นำพาลมกรรโชกแรงตามหลังไป "โห! เจ้านี่ดุเดือดใช้ได้เลย! อีกไม่กี่วัน พอลูกอินทรีทอง ต้าเฮย เสี่ยวเฮย และเสี่ยวเฟยเฟย ชำระไขกระดูกด้วยเตียงหินเสร็จ ค่อยจัดคิวให้สัตว์เลี้ยงตัวอื่นตามไป!"

จางเสี่ยวหลงกลับเข้ามาในมิติ ดูลูกอินทรีทองและลูกสุนัขพันธุ์อู่เฮยบนเตียงหิน "เจ้าตัวเล็กหลับสนิทเชียว ร่างกายเริ่มขับของเสียออกมาอีกแล้ว!" เขาไม่รบกวนการนอนของพวกมัน แต่เดินขึ้นไปที่มิติชั้นสอง เริ่มทำแป้งรากบัว คำโบราณว่าความชำนาญเกิดจากการฝึกฝน ประโยคนี้ไม่ผิดเลยจริงๆ หลังจากทำแป้งรากบัวมาหลายครั้ง จางเสี่ยวหลงใช้เวลาลดลงกว่าครึ่งเมื่อเทียบกับครั้งแรก ตั้งแต่ล้างรากบัวจนถึงขั้นตอนสุดท้ายที่เป็นแป้ง ใช้เวลาแค่สิบเจ็ดสิบแปดนาทีเท่านั้น พอเก็บแป้งรากบัวชุดแรกเสร็จ กำลังเตรียมทำชุดที่สอง สัตว์เลี้ยงนอกมิติก็กลับมาแล้ว "ประสิทธิภาพสูงขนาดนี้เลยเหรอ? จัดการเสร็จแล้วเหรอเนี่ย?" จางเสี่ยวหลงล้างมือ แล้วออกจากมิติ

"โฮก..."