บทที่ 627 ขุดบ่อ, นั่นมันเทียนหมา

สหายจากทีมขุดเจาะวาดวงกลมบนพื้น เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสามสิบกว่าเซนติเมตร แล้วก็เริ่มลงมือขุด เครื่องมือที่พวกเขาใช้ล้วนเป็นอุปกรณ์ขุดเจาะมืออาชีพ แม้จะไม่ประณีตเหมือนในยุคก่อนที่จางเสี่ยวหลงจากมา แต่ฟังก์ชันการใช้งานแทบไม่ต่างกัน เริ่มแรกพวกเขาใช้พลั่วขุดดิน ขุดลงไปกว่าสองเมตรแล้วก็ยังไม่เห็นน้ำ เนื่องจากความยาวของพลั่วมีจำกัด ทีมขุดเจาะจึงต้องขยายปากหลุมให้กว้างพอที่คนคนหนึ่งจะลงไปได้ จากนั้น สหายคนหนึ่งก็เอาเครื่องมือลักษณะคล้ายเสียมลั่วหยางกระโดดลงไปในหลุม แล้วขุดเจาะต่อ จางเสี่ยวหลงมองตาค้าง แม่เจ้า นี่เขาได้เห็นเครื่องมือที่คล้ายเสียมลั่วหยางของจริงหรือเนี่ย ของพรรค์นี้หาดูยาก ปกติเห็นแต่ในทีวี พวกโจรขุดสุสานชอบใช้กัน แต่เสียมที่ทีมขุดเจาะใช้เป็นแบบสำหรับขุดบ่อน้ำโดยเฉพาะ จริงๆ แล้วมีข้อแตกต่างจากเสียมลั่วหยางอยู่บ้าง ไม่เหมือนกันซะทีเดียว พอมีเครื่องมือเทพๆ แบบนี้ การขุดดินก็เร็วขึ้นมาก ผ่านไปครึ่งชั่วโมง สหายในหลุมก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความดีใจ "เจอน้ำแล้ว! เจอน้ำแล้ว..."

"จริงเหรอ?" จางเสี่ยวหลงพลอยตื่นเต้นไปด้วย รีบถาม "ดูดินที่ติดปลายเสียมนี่สิ!" สหายคนนั้นโกยดินจากปลายเสียมมาวางไว้ที่ปากหลุม ดินนั้นเปียกชุ่มจริงๆ น้ำใต้ดินไหลซึมจากหน้าเสียมลงสู่พื้นดิน ไม่นานพื้นดินก็เกิดรอยเปียกชื้น "หัวหน้าจาง บ่อนี้สำเร็จแล้ว!"

"สมกับเป็นมืออาชีพ เลือกจุดขุดได้เยี่ยมมาก! บ่อนี้ลึกเท่าไหร่ครับ?"