บทที่ 64 หมาป่าล่าเหยื่อ, ต้นแอปเปิ้ล

จางเสี่ยวหลงอดรู้สึกสงสารไม่ได้ ถ้าเป็นในชาติก่อน เด็กตัวเท่าหวังเสี่ยวเยว่ อย่างน้อยน้ำหนักก็ต้องยี่สิบกว่าชั่งเข้าไปแล้ว ถึงหน้าตาจะยังพอมีเนื้อมีหนังแบบเด็กน้อยอยู่บ้าง แต่ตัวนี่ผอมแห้งเหลือเกิน

"เสี่ยวเยว่ อยากกินลูกกวาดไหมครับ?"

"คุณน้า หนูไม่กินค่ะ"

"อ้าว? ลูกกวาดหวานอร่อยนะ ทำไมเสี่ยวเยว่ไม่อยากกินล่ะ?"

"คุณย่าบอกว่าลูกกวาดแพง ต้องเก็บไว้ให้อาเล็กกินค่ะ"

จางเสี่ยวหลงได้ยินแล้วของขึ้น ยายแก่หัวโบราณที่เห็นผู้ชายดีกว่าผู้หญิงนี่น่ารังเกียจจริงๆ พูดจาแบบนี้ใส่หัวเด็กสามขวบได้ จิตใจทำด้วยอะไร "เสี่ยวเยว่เป็นเด็กดี น้ามีลูกอมรสนมอร่อยๆ จะให้หนูคนเดียวนะ!" จางเสี่ยวหลงล้วงลูกอมในกระเป๋าออกมา ยัดใส่มือหลานสาว

"คุณน้ากับคุณยายไม่กินเหรอคะ?"

"พวกเราเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่กินลูกอมหรอกจ้ะ"

"คุณน้า หนูอยากลงค่ะ" จางเสี่ยวหลงวางหลานลงกับพื้น "คุณน้า หนูจะเอาไปแบ่งน้องสาวกับแม่กินด้วยค่ะ" หวังเสี่ยวเยว่กระโดดโลดเต้นวิ่งเข้าบ้านไป

จางเสี่ยวหลงรู้สึกแสบจมูก รีบหันหลังปาดน้ำตาที่หางตา เด็กตัวแค่นี้ ยังรู้ความกว่าย่าแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก น่าเสียดายที่มีลูกอมติดตัวมาแค่เม็ดเดียว ที่เหลือจากคราวที่แล้ว คราวหน้ามา ต้องซื้อมาเยอะๆ แน่

"เสี่ยวหลง กลับไปก่อนเถอะลูก พี่สาวแกไม่มีคนดูแล แม่จะอยู่ช่วยดูแลสักพัก"

"ครับแม่ แม่พักอยู่นานหน่อยก็ได้ ไม่ต้องห่วงเรื่องแต้มงาน เดี๋ยวผมเข้าป่าล่าสัตว์เอาไปแลกข้าวสารได้เยอะแยะ"

บ้านจางต้าเฟิ่งมีเตียงแค่หลังเดียว หวังต้าไห่ยังต้องระเห็จไปนอนบ้านเพื่อน ถ้าจางเสี่ยวหลงอยู่ต่อก็ไม่มีที่ซุกหัวนอน เสบียงอาหารก็มีเยอะพอให้พี่สาวกับหลานกินได้เป็นเดือน จางเสี่ยวหลงหมดห่วง ขี่จักรยานมุ่งหน้ากลับบ้าน ถึงหมู่บ้านก็รีบไปคืนรถจักรยานที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านใหญ่ กลับถึงบ้านฟ้าก็มืดสนิท กินข้าวเย็นง่ายๆ แล้วเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟัง ครอบครัวจางเป่าจู้ต่างพากันโกรธแค้นแทน และชมเชยว่าจางเสี่ยวหลงทำได้ดีมาก เหนื่อยมาทั้งวัน จางเสี่ยวหลงไม่ได้เข้าไปดูในมิติ อาบน้ำอาบท่าแล้วก็หลับเป็นตาย

คืนนั้นเขาหลับสบายเป็นพิเศษ ฝันว่าล่าสัตว์ได้เยอะแยะ ขายได้เงินเป็นกอบเป็นกำ กลายเป็นเศรษฐีเงินหมื่น แต่อนิจจา ฝันก็คือฝัน เงินที่มีในมิติตอนนี้ แค่สองร้อยสี่สิบกว่าหยวน ยังห่างไกลจากหลักพันอยู่โข ยิ่งหลักหมื่นที่เป็นเป้าหมายของ 'เศรษฐีเงินหมื่น' ยิ่งไม่ต้องพูดถึง อยากสุขสบาย ก็ต้องดิ้นรนกันต่อไป!

"พี่สาวแกเก็บข้าวไว้ให้ กินเสร็จค่อยเข้าป่า ระวังตัวด้วยล่ะ!"

"ครับพ่อ พ่อได้งานสบายแล้ว แต่ก็ต้องพักผ่อนเยอะๆ นะครับ"

"อื้ม พ่อรู้แล้ว"

กินข้าวเช้าเสร็จ จางเสี่ยวหลงไม่ได้รีบร้อนเข้าป่า แต่แวบเข้าไปในมิติชั้นที่หนึ่งก่อน หลังจากปลูกมันฝรั่งเสร็จ สายตาก็เหลือบไปเห็นสีเขียวสดใส "ต้นแอปเปิ้ลงอกแล้ว!" เมื่อไม่กี่วันก่อน กินแอปเปิ้ลแล้วเผลอกัดโดนแกน เมล็ดแอปเปิ้ลร่วงออกมา จางเสี่ยวหลงตบหน้าผากฉาดใหญ่ ขำตัวเองที่ติดอยู่ในกรอบความคิดเดิมๆ มัวแต่คิดจะซื้อเมล็ดพันธุ์ ซื้อกล้าไม้ ลืมนึกไปว่าเมล็ดในแกนแอปเปิ้ลก็เอามาเพาะได้นี่หว่า เขาเลยแกะแกนแอปเปิ้ล เอาเมล็ดหกเมล็ดไปฝังในแปลงสมุนไพร

"สามวัน สูงตั้งยี่สิบเซนฯ แน่ะ" จางเสี่ยวหลงมองต้นกล้าน้อยอย่างดีใจ แล้วรดน้ำซ้ำอีกรอบ

"บรู๊ว... โฮ่ง... โฮ่ง..."

"โฮ่ง โฮ่ง~" หมาป่าสี่ตัวแลบลิ้นแฮ่กๆ ยิ่งดูยิ่งเหมือนหมาไซบีเรียนเข้าไปทุกที จางเสี่ยวหลงเปิดคอก ปล่อยพวกมันออกมา พวกหมูป่าที่กำลังนอนหลับ ได้ยินเสียงก็เริ่มส่งเสียงฮึดฮัด "พวกแกนี่มันเกิดมาเพื่อกินกับนอนจริงๆ" จางเสี่ยวหลงบ่นขำๆ แล้วโยนมันฝรั่งให้กิน

เพื่อให้หมูป่าอ้วนท้วนสมบูรณ์ เขาถึงกับล้มเลิกแผนการฝึกไปแผนหนึ่ง ตอนแรกกะว่าจะปล่อยหมูป่าเข้าไปในป่า แล้วให้หมาป่าสี่ตัวหัดต้อน จะได้ให้หมูป่าได้ออกกำลังกาย กลายเป็นหมูป่าเนื้อแน่น แต่ยุคนี้คนขาดแคลนไขมัน ชอบกินเนื้อติดมัน หมูยิ่งอ้วนยิ่งราคาดี ในเมื่อเลี้ยงหมูไว้ขาย ก็ต้องดูความต้องการของตลาดเป็นหลัก จางเสี่ยวหลงไหลตามน้ำ ไม่คิดจะสวนกระแส หมูป่าสิบเจ็ดตัวอ้วนพลี ตัวใหญ่สุดหนักเกินร้อยยี่สิบชั่ง ตัวเล็กสุดก็ร้อยกว่าชั่ง

"กะต๊าก กะต๊าก..." ในคอกข้างๆ ไก่ตัวผู้กำลังเดินวางมาด ตรวจตราอาณาเขตและฮาเร็มแม่ไก่ทั้งหกของมัน แม่ไก่สี่ตัวก้มหน้าก้มตาจิกกินมันฝรั่ง ไม่เงยหน้ามองสักนิด "แม่ไก่สองตัวนี้ป่วยเหรอ? ทำไมนอนหมอบนิ่งอย่างนั้น?" จางเสี่ยวหลงลองเขี่ยดู พบว่าพวกมันกำลังกกไข่อยู่ "เชี่ย ออกไข่แล้ว กำลังฟักลูกเจี๊ยบเหรอเนี่ย?" เขาอุ้มแม่ไก่สองตัวขึ้นมาดู ใต้ท้องมีไข่กองละเก้าฟอง วันเดียว ไข่สิบแปดฟอง โหดอะไรเบอร์นี้?

"กุ๊กๆๆ~" แม่ไก่สี่ตัวเดินเข้ามา แม่ไก่ที่กกไข่อยู่ลุกขึ้น หลีกทางให้ "เอ่อ ไข่เพิ่มมาอีกกองละฟอง ระหว่างกกไข่ก็ยังอุตส่าห์เบ่งออกมาได้อีก! นับถือๆ~" แล้วจางเสี่ยวหลงก็ต้องตาค้าง เมื่อเห็นแม่ไก่สี่ตัวแบ่งเป็นสองทีม ผลัดกันเข้าไปไข่เพิ่มในกองไข่ทั้งสองกอง แม่ไก่สองตัวสุดท้ายที่วางไข่ ไม่ได้เดินหนีไปไหน แต่ทำหน้าที่กกไข่ต่อทันที "เชี่ย มีการแบ่งเวรยามกันด้วยเว้ยเฮ้ย!" จางเสี่ยวหลงทึ่งจนต้องมองใหม่

"เอก อี เอ้ก เอ๊ก~" ไก่ตัวผู้ยืดอกโก่งคอขันเสียงใส จางเสี่ยวหลงชูนิ้วโป้งให้ "ยอมใจแกเลย! บริหารจัดการฮาเร็มได้เป๊ะมาก" ไก่ตัวผู้ยิ่งยืดคอเชิดหน้าขึ้นไปอีก~

ออกจากมิติ จางเสี่ยวหลงเช็ดปืนยาวกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 เดินทอดน่องไปทางเขาหลังหมู่บ้าน เข้าป่าไปได้ไม่นาน ก็เรียกหมาป่าสี่ตัวออกมา "โฮ่ง โฮ่ง..."

"ชู่ว~ เงียบๆ หน่อย เดี๋ยวเหยื่อตื่นหมด!" หมาป่าที่กำลังคึกคะนองรู้หน้าที่ หุบปากเงียบกริบ จางเสี่ยวหลงส่งสายตา ต้าฮุยกับเสี่ยวฮุยรู้ใจ วิ่งปราดเข้าป่าไปทันที ไม่กี่นาทีต่อมา ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในป่า "ไป ไปดูกัน" เดินไปได้นิดเดียว ต้าฮุยก็วิ่งนำกลับมา ในปากคาบกระต่ายป่าตัวหนึ่ง เสี่ยวฮุยตามมาติดๆ คาบกระต่ายป่ามาเหมือนกัน "ฉันปล่อยพวกแกไปล้อมจับ พวกแกดันจัดการเองเสร็จสรรพ? แล้วฉันจะเอาปืนมาทำซากอะไร?" นี่มันเป็นความทุกข์ของคนที่มีความสุขหรือเปล่านะ~

จางเสี่ยวหลงเก็บกระต่าย แล้วโบกมือ "ไปๆ ไปจับกระต่ายกันต่อ!" ในเมื่อหมาป่าล่าเองได้ ก็ใช้แรงงานซะให้คุ้ม รอบนี้ รอไปเกือยยี่สิบนาที กว่าทั้งสี่ตัวจะกลับมา ได้ไก่ป่าหนึ่งตัว กระต่ายป่าสองตัว และกระรอกอีกหนึ่งตัว "ฮ่าๆๆ ถ้ารู้ว่าพวกแกเก่งขนาดนี้ ฉันจะเหนื่อยเองทำไม?" ไม่ถึงชั่วโมง ได้กระต่ายสี่ตัว ไก่ป่าหนึ่งตัว กระรอกหนึ่งตัว ถือเป็นลาภลอยก้อนโต จางเสี่ยวหลงรู้ว่านี่เป็นเพราะดวงของพวกหมาป่า การปรากฏตัวกะทันหันของหมาป่าสี่ตัว ทำให้สัตว์เล็กสัตว์น้อยตั้งตัวไม่ทัน วิ่งหนีกันกระเจิง ช่วงแรกๆ เลยจับได้ง่าย แต่หลังจากนั้นคงไม่ง่ายแล้ว เป็นไปตามคาด อีกเกือบชั่วโมงต่อมา ได้กระต่ายป่ามาแค่ตัวเดียว กับหนูนาสองตัว หนูนาโดนเขาโยนทิ้งไป "จำไว้นะพวกแก วันหลังอย่าจับไอ้ตัวพรรค์นี้กลับมาอีก!" หมาป่าสี่ตัวพยักหน้าหงึกหงักราวกับฟังภาษาคนรู้เรื่อง