บทที่ 647 เก็บเกี่ยวเห็ดซงหรง

ยังมียางสนก้อนมหึมาอีกจำนวนหนึ่ง อาจจะเพราะน้ำหนักมากเกินไป หรือเพราะตากแดดตากลมจนแห้งสนิท จึงหลุดร่วงลงมากองอยู่บนพื้นป่าพร้อมกับเปลือกไม้ กิ่งไม้ในมือจางเสี่ยวหลงตวัดวูบวาบ ก้อนยางสนถูกเก็บเข้าสู่มิติทีละก้อน ไม่นาน กองยางสนในมิติก็สูงท่วมหัวคน "เอ๊ะ? นี่มันเห็ดอะไร?" จางเสี่ยวหลงที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเก็บยางสน จู่ๆ ก็ถูกดึงดูดความสนใจด้วยกลุ่มเห็ดกอหนึ่ง เห็นเพียงหมวกเห็ดมีขนาดเล็กใหญ่ปะปนกันไป ดอกเล็กมีเส้นผ่านศูนย์กลางเจ็ดแปดเซนติเมตร ดอกใหญ่ปาเข้าไปสิบเจ็ดสิบแปดเซนติเมตร ส่วนบนมีลักษณะเป็นทรงกึ่งทรงกลม สีขาวขุ่น และมีเกล็ดเส้นใยสีน้ำตาลอมเหลืองแซมอยู่ ความหนาของก้านเห็ดไม่ต่างกันมากนัก ส่วนใหญ่จะอยู่ที่สองถึงสามเซนติเมตร แต่ความยาวของก้านเห็ดนั้นต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ดอกสั้นยาวแค่สามสี่เซนติเมตร ดอกยาวปาเข้าไปสิบสองสิบสามเซนติเมตร จางเสี่ยวหลงตบหน้าผากฉาดใหญ่ เลือดลมสูบฉีด หัวใจเต้นรัว เขานึกออกแล้วว่ามันคืออะไร เมื่อก่อนตอนดูคลิปเดินป่าหาของป่า ก็เคยเห็นเห็ดชนิดนี้ เพียงแต่เห็ดตรงหน้ามันขึ้นหนาแน่นและเยอะกว่าในคลิปมาก เลยทำให้แยกแยะไม่ออกในทีแรก "เชี่ย นี่มันเห็ดซงหรงนี่นา!"

"อ่าฮ่าฮ่าฮ่า นึกไม่ถึงเลยว่าเดินมั่วๆ จะมาเจอเห็ดซงหรงเข้าให้!"

"แถมยังเจอเป็นดงเลย รวยแล้วโว้ย รวยแล้ว!" ด้วยความตื่นเต้น จางเสี่ยวหลงนั่งยองๆ ข้างกอเห็ด ยื่นมือจะไปเด็ด