บทที่ 657 ลูกเป็ดฟักเป็นตัวแล้ว

เมื่อก่อนจางเสี่ยวหลงเวลานอนไม่มีนิสัยชอบกอดอะไรนอน แต่ตั้งแต่เสือสัตว์เลี้ยงสองตัวได้รับการชำระไขกระดูกจากเตียงหิน จางเสี่ยวหลงก็เริ่มชินกับการนอนตรงกลางระหว่างเจ้าสองตัวนี้ ไม่ว่าจะพลิกตัวไปทางไหน ก็ได้กอดเสือตัวนุ่มนิ่มขนปุกปุย หรือเวลาจะนอนหงาย ก็เอาพวกมันมาพาดขาเล่นได้สบายๆ ความรู้สึกนี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ ต้องได้ลองเองถึงจะรู้ ตีห้า จางเสี่ยวหลงกำลังหลับสบาย จู่ๆ ก็รู้สึกถึงเสียงดังมาจากมิติชั้นที่สอง "เสียงอะไรเจี๊ยวจ๊าว รบกวนเวลานอนชะมัด" เสือสองตัวก็เงยหัวโตๆ ขึ้นมองเจ้านายเหมือนกัน "พวกแกกลับไปก่อนนะ!" จางเสี่ยวหลงใช้จิตสั่งการ เสือสองตัวก็กลับไปยังมิติชั้นที่สอง เขาลุกขึ้นบิดขี้เกียจ กระดูกทั่วร่างลั่นกรอบแกรบเหมือนเสียงคั่วถั่ว "เอ๊ะ? เสียงนี้... เหมือนเสียงเป็ด! หรือว่าเป็ดของฉันฟักเป็นตัวแล้ว?" จางเสี่ยวหลงระงับความตื่นเต้น แล้วย้ายร่างเข้าไปในมิติชั้นที่สองทันที "แม่เจ้า เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ลูกเป็ดฟักออกมาแล้ว กว่าจะได้นะเนี่ย" ลูกเป็ดฝูงหนึ่งเดินตามแม่ไก่ ร้อง "ก้าบ ก้าบ ก้าบ" เป็นระยะ แต่เสียงไม่ดังหนวกหูเหมือนเป็ดโต ฟังดูน่ารักน่าเอ็นดู "ฮ่าๆๆ เป็ดสามสิบตัว คนที่ฟาร์มเฉียนจิ้นพูดไม่ผิดจริงๆ ไข่ที่ให้มาเป็นไข่เชื้อทั้งนั้น"

"คราวหน้าหาโอกาสไปแลกไข่เป็ด ไข่ห่าน กับพวกเขาอีกดีกว่า" จางเสี่ยวหลงหยอกล้อลูกเป็ดอยู่ครู่หนึ่ง "เจ้าตัวเล็กพวกนี้เห็นแม่ไก่เป็นแม่หมดแล้ว เดินตามต้อยๆ เชียว"

"ก็นับเป็นความสุขอย่างหนึ่ง ดีกว่าไม่มีแม่ล่ะนะ!"