บทที่ 665 คุณคงไม่รังแกคนซื่ออย่างพวกเราหรอกนะ

หยกพกคู่นี้ทำมาจากหยกขาวมันแพะเช่นเดียวกับกำไลข้อมือคราวก่อน จางเสี่ยวหลงประเมินว่าน่าจะเป็นหยกเหอเถียนของแท้เช่นกัน หยกพกคู่นี้ ชิ้นหนึ่งแกะสลักเป็นรูปมังกร อีกชิ้นเป็นรูปหงส์ หยกมังกรสลักเสลาเป็นรูปมังกรคะนองเดช ลำตัวปราดเปรียว เกล็ดมังกรถูกวาดลวดลายด้วยเส้นแกะจมที่ละเอียดดุจเส้นผม เกล็ดเรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ กรงเล็บมังกรดูทรงพลังและแหลมคม หัวมังกรเชิดสูง ราวกับพร้อมจะเหาะเหินเดินอากาศได้ทุกเมื่อ ดูสมจริงยิ่งนัก ส่วนหยกหงส์นั้นเล่า หงส์งามสยายปีก ขนหางยาวสลวยหรูหรา ลวดลายขนนกแต่ละเส้นชัดเจนประณีต มงกุฎหงส์วิจิตรบรรจง ท่วงท่าอ่อนช้อยงดงาม ราวกับกำลังส่งเสียงร้องกังวาน ขอบของหยกทั้งสองชิ้นถูกขัดจนมนเรียบเนียน ด้านในของหยกมังกรและหยกหงส์แต่ละชิ้น มีลวดลายครึ่งหนึ่งของแผนผังไท่จี๋ จางเสี่ยวหลงพลิกดูหยกพกอย่างระมัดระวัง ไม่พบรอยแตกหรือตำหนิใดๆ เขาหยิบหยกมังกรและหยกหงส์ขึ้นมาประกบเข้าด้วยกัน แม่เจ้า ลวดลายแผนผังไท่จี๋บนหยกทั้งสองชิ้นประกบกันได้แนบสนิทไร้รอยต่อ แผนผังไท่จี๋ที่สมบูรณ์ สื่อความหมายถึงความปรองดองของหยินและหยาง มังกรและหงส์เคียงคู่ จางเสี่ยวหลงยังสังเกตเห็นว่าที่ส่วนยอดของหยกทั้งสองชิ้น มีรูสำหรับร้อยเชือกรูปเมฆขนาดเล็กมาก รอบๆ รูร้อยเชือกยังแกะสลักเป็นลายเถาดอกบัวพันเกี่ยว ดูวิจิตรและสง่างาม หยกพกที่แกะสลักรูปมังกรและหงส์เช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ของที่สามัญชนทั่วไปจะครอบครองได้ บรรพบุรุษตระกูลกู้คงไม่ธรรมดา ถึงสามารถหาของสูงที่ผิดกฎระเบียบชาวบ้านแบบนี้มาครอบครองได้ "พี่กู้ หยกพกคู่นี้เป็นของดีจริงๆ พี่แน่ใจนะว่าจะเอามาแลกกับธัญพืชขัดขาว?" แม้จางเสี่ยวหลงจะชอบหยกคู่มังกรหงส์สิริมงคลนี้มาก แต่เขาก็ยังอยากยืนยันให้แน่ใจ ไม่อย่างนั้นเกิดเมียกู้เซียงซงกลับมา เดี๋ยวผัวเมียจะทะเลาะกันบ้านแตก "พูดตามตรงนะ เก็บหยกคู่นี้ไว้ก็ไม่มีประโยชน์ สู้แลกเป็นข้าวกินให้อิ่มท้องดีกว่า นายช่วยดูหน่อยเถอะว่าตีราคาได้เท่าไหร่!" กู้เซียงซงส่งบุหรี่ให้จางเสี่ยวหลงมวนหนึ่ง แล้วจุดไม้ขีดเตรียมจะต่อไฟให้ จางเสี่ยวหลงรับบุหรี่มาทัดไว้ที่ใบหู โบกมือปฏิเสธ "ตอนทำงานฉันไม่สูบบุหรี่ กลัวจะเสียเรื่อง" กู้เซียงซงยิ้ม ไม่คะยั้นคะยอ จุดบุหรี่สูบเองอย่างสบายใจ "พี่กู้ ธัญพืชขัดขาว 160 จิน คิดราคาจินละ 1 หยวน 3 เหมา รวมเป็นเงิน 208 หยวน หยกคู่ของพี่ขายไม่ได้ราคานี้แน่นอน"

"ใช่ๆ ขายได้สัก 150 หยวนก็บุญโขแล้ว ราคาตามที่นายเห็นสมควรเลย"

"หยกคู่นี้น่าจะมีกล่องใส่มาด้วยใช่ไหม?" จางเสี่ยวหลงนึกถึงกำไลหยกคราวก่อนที่มีกล่องใส่มาด้วย เลยลองถามดู "เกือบลืมไปเลย เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้" กู้เซียงซงพูดจบก็เดินกลับเข้าไปในห้องทางทิศตะวันออก จางเสี่ยวหลงละสายตาจากหยกพก กวาดตามองไปรอบห้องโถง ไม่ดูไม่เท่าไหร่ พอได้ดูดีๆ ถึงกับตกใจ สมกับที่เป็นตระกูลใหญ่เก่าแก่ ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านกู้เซียงซง ล้วนเป็นของเก่าแก่ล้ำค่าทั้งนั้น โต๊ะทำจากไม้ฮวงหัวลี่ เก้าอี้ทั้งหมดเป็นเก้าอี้ทรงหมวกขุนนาง ทำจากไม้ฮวงหัวลี่ชั้นดีเช่นกัน สภาพดีกว่าตัวที่เขาแลกไปคราวก่อนตั้งเยอะ ถ้วยน้ำชาที่เขาเพิ่งดื่มเมื่อกี้ พอดูดีๆ ก็เป็นของเก่าราคาสูงลิบ มิน่าล่ะ กู้เซียงซงถึงมีปัญญาแลกข้าวขัดขาวกินตลอด หาไม่ได้จริงๆ ถึงค่อยไปแลกธัญพืชหยาบ สมบัติเก่าเก็บขนาดนี้ ผลาญไปอีกสิบปีแปดปีก็ยังไหว แต่จะว่าไป ถ้ากู้เซียงซงไม่เอาสมบัติบรรพบุรุษพวกนี้มาขายทิ้ง คงรักษามันไว้ไม่ได้หรอก วันดีคืนดีถ้าโดนใครเพ่งเล็งเข้า จุดจบก็คงโดนทุบทำลายทิ้งอยู่ดี สู้ให้ฉันรับซื้อไปเก็บรักษาไว้ในมิติยังจะดีกว่า! คิดได้ดังนั้น จางเสี่ยวหลงก็สบายใจ อย่างมากก็เพิ่มราคาให้เขาหน่อย ที่สำคัญคือกู้เซียงซงเป็นคนนิสัยดี ไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์เพทุบาย ให้ข้าวเพิ่มไปหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร "น้องชายดูนี่ หยกพกเดิมทีใส่ไว้ในกล่องนี้แหละ" ระหว่างที่จางเสี่ยวหลงกำลังคิดเพลินๆ กู้เซียงซงก็ถือกล่องผ้าไหมออกมา เขาวางกล่องผ้าไหมลงตรงหน้าจางเสี่ยวหลง เปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นผ้ากำมะหยี่สีเหลืองด้านใน "แม่เจ้า บนผ้านี่ปักลายมังกรหงส์สิริมงคลด้วย!" จางเสี่ยวหลงอดลุกขึ้นยืนไม่ได้ หยิบผ้ากำมะหยี่สีเหลืองผืนนั้นขึ้นมาพิจารณา "ไม่ปิดบังน้องชาย ปู่ฉันเคยบอกว่า หยกพกคู่นี้หลุดออกมาจากในวัง ส่วนตกมาถึงมือบรรพบุรุษฉันได้ยังไง ไม่มีใครรู้" กู้เซียงซงพ่นควันบุหรี่ ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้ดับ "กล่องนี้ฉันรับไว้ด้วย ไม่ต้องเพิ่มเงินหรอก ถือซะว่าหยกพกกับกล่องนี้มีค่า 208 หยวนก็แล้วกัน!" กล่องผ้าไหมภายนอกหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงสด ปักลายอักษร "ซวงสี่" และลวดลายมงคลอย่างมังกรหงส์ จางเสี่ยวหลงดูไม่ออกว่ากล่องทำจากวัสดุอะไร แต่ถือแล้วหนักมือน่าดู น่าจะเป็นไม้เนื้อแข็งที่มีความหนาแน่นสูง ไม้เนื้อแข็งความหนาแน่นสูง แถมยังเป็นของใช้ในวัง ย่อมเป็นของดีแน่นอน ไหนจะผ้ากำมะหยี่สีเหลืองที่ห่อหยกพกนั่นอีก เอาไปขายในยุคหลังราคาก็คงไม่ใช่น้อย! "หา? น้องชายพูดจริงเหรอ?" กู้เซียงซงลุกพรวด ถามด้วยความดีใจ จางเสี่ยวหลงพยักหน้าเป็นการยืนยัน "ฮ่าๆๆ เยี่ยมไปเลย ฉันรู้อยู่แล้วว่านายคงไม่รังแกคนซื่ออย่างพวกเราหรอก เมียฉันยังบอกเลยว่า วันหลังถ้าจะแลกข้าวขัดขาวให้มาหานาย คนอื่นเชื่อไม่ได้!"