บทที่ 667 กวาดทองคำแท่งชุดใหญ่

ไม่ใช่ว่าเถาซื่อเย่ไม่อยากขยับ แต่เขาไม่กล้าขยับต่างหาก ฝูงต่อหัวเสือบินวนเวียนรอบตัวเขาดำมืดไปหมด หากขยับตัวแม้แต่นิดเดียว อาจถูกรุมต่อยตายคาที่ได้ทันที เถาซื่อเย่มีวรยุทธ์สูงส่งก็จริง แต่เวลานี้ทำได้แค่มองตาปริบๆ จนปัญญากับฝูงต่อเหล่านี้อย่างสิ้นเชิง เขาทำได้เพียงมองดูบรรดาลูกศิษย์ถูกต่อรุมต่อยจนตายต่อหน้าต่อตา ความหวาดกลัวในใจทวีความรุนแรงขึ้นจนตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "ใคร? แกเป็นใคร? ช่วย... ช่วยด้วย... รีบช่วยข้าที ข้าจะให้เงิน... ให้เสบียง..."

"ข้าเป็นใคร? แหกตาหมาๆ ของแกดูให้ชัดๆ" จางเสี่ยวหลงก้าวเดินเข้ามา ยิ้มเยาะ "แก... แกเป็นใคร? ซี๊ด... หน้าบาก... แกคือไอ้หน้าบาก?" เหงื่อกาฬไหลพรากเต็มใบหน้าเถาซื่อเย่ แต่เขาไม่กล้ายกมือขึ้นเช็ด กลัวจะไปกระตุ้นต่อหัวเสือแล้วโดนรุมต่อย "ไม่ใช่แกเหรอที่ส่งคนไปตามหาข้าที่อำเภออันผิง? แถมยังคิดจะแย่งช่องทางขายผลไม้ของข้าไปอีก?" จางเสี่ยวหลงลากเก้าอี้มานั่งลง "ข้า..."

"แกยังคิดจะฮุบตลาดมืดอำเภออันผิง ไม่ให้ตระกูลซูหาซื้อข้าวได้แม้แต่เม็ดเดียว ใช่ไหม?"