บทที่ 671 อธิบดีฉีผู้พูดไม่ออก

เฉินกั๋วอันหันหลังกลับ ย่องออกจากห้องทำงานอย่างแผ่วเบา แล้วปิดประตูตามหลังอย่างเงียบเชียบ ในใจเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก หลักสูตรอบรมเจ้าหน้าที่ระดับบริหารรุ่นเยาว์ของกระทรวงนั้น จัดขึ้นเพื่อบ่มเพาะข้าราชการระดับผู้อำนวยการกองโดยเฉพาะ สหายที่จะเข้าร่วมหลักสูตรนี้ ล้วนแต่เป็นข้าราชการระดับหัวหน้าแผนกขึ้นไปทั้งนั้น อายุอานามอย่างน้อยก็ต้องยี่สิบเจ็ดแปดปี บางคนปาเข้าไปสามสิบห้าสามสิบหกแล้วด้วยซ้ำ เอ่อ... เดี๋ยวนะ เหมือนจะมีสหายหญิงอยู่ท่านหนึ่ง อายุเพิ่งจะยี่สิบสามปี ได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าแผนก เมื่อสองปีก่อน รองหัวหน้าสำนักงานเฉินเคยเห็นรายชื่อนั้น ตอนนั้นเขายังแปลกใจว่าทำไมถึงมีรองหัวหน้าแผนกที่อายุน้อยขนาดนี้ จึงจำได้แม่น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าความแปลกใจในตอนนั้นจะเร็วเกินไปหน่อย สหายหญิงท่านนั้นได้เป็นรองหัวหน้าแผนกตอนอายุยี่สิบเอ็ดปี แต่เมื่อเทียบกับจางเสี่ยวหลงที่เพิ่งได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าแผนกไม่ถึงเดือนด้วยวัยเพียงสิบหกปี เธอก็เทียบไม่ติดฝุ่นเลย คิดได้ดังนั้น เฉินกั๋วอันก็ส่ายหน้า พลางถอนหายใจว่าพ่อหนุ่มคนนี้ช่างโชคดีเหลือเกิน ที่รัฐมนตรีหูออกปากระบุชื่อให้เข้าร่วมหลักสูตรนี้ด้วยตัวเอง อนาคตของเด็กคนนี้ไร้ขีดจำกัดจริงๆ! ในเส้นทางราชการ อายุคือความได้เปรียบอย่างมหาศาล รองหัวหน้าแผนกอายุสิบหกปี กับรองหัวหน้าแผนกอายุยี่สิบสามปี ภายใต้โอกาสที่ใกล้เคียงกัน เห็นได้ชัดว่าเด็กสิบหกย่อมได้เปรียบกว่า และไปได้ไกลกว่ามาก เฉินกั๋วอันถึงกับนึกอิจฉาพ่อหนุ่มคนนี้ขึ้นมาตงิดๆ

ภายในห้องทำงานรัฐมนตรี หูจื้อเฉียงลืมตาที่หรี่ลงเมื่อครู่ แววตาฉายแววโกรธเกรี้ยววูบหนึ่ง ก่อนจะกดโทรศัพท์ไปยังกรมตำรวจมณฑลเหลียวเป่ย "ฮัลโหล สวัสดีครับ ผมฉีปิ่งรุ่นครับ..."

"ฉีปิ่งรุ่น คุณทำหน้าที่อธิบดีได้ไม่สมศักดิ์ศรีเลยนะ!"