บทที่ 704 ขอยืมบ้านคุณใช้หน่อย

"เอาเหล้ามาส่งผม?" เฉาต้าเป่าสร่างเมาขึ้นมาทันตา เขาขยี้ตา ลุกไปเปิดประตู "คุณคือ..." มองดูผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตู เฉาต้าเป่าพบว่าตัวเองไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน "หัวหน้าเฉา นี่เหล้าที่คุณสั่งค่ะ" หลินม่านนาไม่ได้ตอบคำถาม แต่ถือขวดเหล้าสองขวดเดินดุ่มๆ เข้าไปในบ้านหน้าตาเฉย เธอสืบมาแน่ชัดแล้วว่า เฉาต้าเป่าคนนี้คือลูกชายของ 'ชางอิง' และ 'เซียวเหมยกุ้ย' นับตั้งแต่ชางอิงและเซียวเหมยกุ้ยถูกจับ เฉาต้าเป่าก็ถูกไล่ออกจากกองกำลังตำรวจ แต่เนื่องจากตัวเฉาต้าเป่าเองไม่ใช่สายลับฝ่ายศัตรู เขาเลยรอดพ้นจากการติดคุก นี่ถือว่าโชคดีที่เป็นจีนใหม่ ถ้าเป็นที่เกาะไต้หวัน ป่านนี้คงโดนจับยิงเป้าไปพร้อมกับพ่อแม่แล้ว "ผมไม่รู้จักคุณ คุณเป็นใครกันแน่?" เฉาต้าเป่าเคยเป็นถึงรองหัวหน้ากองร้อยสืบสวนอาชญากรรม ย่อมมีความระแวดระวังตัวเป็นพื้นฐาน คนแปลกหน้ามาทำดีด้วยแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย จะเป็นเรื่องดีไปได้ยังไง? "หัวหน้าเฉาคะ..."

"ผมไม่ใช่หัวหน้าเฉา ตอนนี้ผมเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา" เฉาต้าเป่าเผลอเอามือคลำเอวตามความเคยชิน แต่ก็ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองไม่ใช่ตำรวจแล้ว ปืนพกประจำกายย่อมถูกยึดคืนไปนานแล้ว "เฉาต้าเป่า พ่อแม่คุณโดนยิงเป้าไปหมดแล้ว อย่าบอกนะว่าคุณไม่แค้น" หลินม่านนาวางขวดเหล้าลง มือขวายังคงซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ภายในมือกำกริชคมกริบไว้แน่น พร้อมจะพุ่งเข้าสังหารเฉาต้าเป่าได้ทุกเมื่อ "คุณเป็นสายลับ?" หัวใจเฉาต้าเป่าเต้นรัว จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว ในใจเขามีความแค้นจริง แต่เป็นความแค้นต่อโชคชะตาที่ทำให้เขาต้องมาเกิดในครอบครัวแบบนี้ ชีวิตถึงได้ตกต่ำพังทลาย "ฉันกับแม่ของคุณเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน เพราะฉะนั้น คุณควรเรียกฉันว่าน้า" หลินม่านนาไม่ได้ตอบรับตรงๆ แต่ความหมายในคำพูดชัดเจนว่าเธอคือพวกเดียวกันกับพ่อแม่เขา หน้าเฉาต้าเป่าซีดเผือด ถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว พยายามทิ้งระยะห่าง "เฉาต้าเป่า คุณไม่ต้องกลัว ฉันสามารถเดินเข้าเมืองอันหยางมาได้อย่างปลอดภัยโดยไม่มีใครจับได้ ก็ย่อมสามารถจากไปได้อย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน"

"คุณมาหาผมมีธุระอะไร? ตอนนี้ผมไม่ใช่ตำรวจแล้ว ช่วยอะไรพวกคุณไม่ได้หรอก"