บทที่ 709 กองผลิตเตรียมตัวเข้าป่าหาของป่า

"พ่อครับ หมูที่อารองเลี้ยงไว้น้ำหนักเท่าไหร่แล้วครับ?" จางเสี่ยวหลงไม่มีเวลาแวะไปดูคอกหมูของกองผลิต เลยไม่ค่อยรู้อาการของหมูเท่าไหร่ เขารู้แค่ว่ากองผลิตตุนต้นข้าวโพดแห้งกับฝักข้าวโพดลีบๆ ไว้เยอะพอสมควร ถึงจะไม่มีเมล็ดข้าวโพดติดอยู่มากนัก แต่เอามาเลี้ยงหมูก็ไม่มีปัญหา ช่วงนั้นหมูสิบตัวของกองผลิตกินดีอยู่ดีจนอ้วนท้วนสมบูรณ์ แต่พอกลางฤดูร้อนอากาศร้อนจัด ต้นข้าวโพดแห้งกรอบ ฝักข้าวโพดก็หมด เขาเลยไม่รู้ว่าหลังจากนั้นใช้อะไรเลี้ยงหมู "หมูขุนสิบตัวนั้น หนักเกือบสองร้อยจินแล้ว ถ้าต้นข้าวโพดพวกนั้นเก็บไว้ได้ถึงตอนนี้ ป่านนี้น่าจะหนักสักสามสี่ร้อยจินไปแล้ว" จางเป่าจู้พูดด้วยความเสียดาย "แล้วตอนนี้ใช้อะไรเลี้ยงครับ?"

"กองผลิตเกณฑ์คนไปเกี่ยวหญ้า เก็บผลไม้ป่ามาเลี้ยงหมูอยู่หลายรอบแล้ว"

"พ่อครับ ตอนนี้ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว สัตว์ร้ายในป่าหลังหมู่บ้านก็โดนผมจัดการไปเกือบหมด พ่อน่าจะลองจัดตั้งกลุ่มชาวบ้านเข้าป่าไปเก็บเห็ด เก็บผลไม้ป่า ถ้าเจอพืชผลอะไรที่หมูกินได้ ก็เก็บกลับมาด้วยสิครับ" จางเสี่ยวหลงเสนอไอเดียถูกจังหวะ เมื่อก่อนเขาไม่ได้สนใจหมูของกองผลิต เลยลืมเรื่องนี้ไปสนิท แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินแก้ ฤดูใบไม้ร่วงคือฤดูเก็บเกี่ยว ช่วงเวลานี้แหละคือนาทีทองของการเข้าป่าหาของป่า "ซี๊ด... เสี่ยวหลง ความคิดนี้เข้าท่าแฮะ เราหาของป่ามาเยอะๆ เอาไปขายให้ห้างสรรพสินค้า แลกเงินมาซื้อเสบียงเพิ่ม แถมยังเอามาขุนหมูให้อ้วนขึ้นได้อีก จะได้เอาหมูไปแลกเสบียงได้เยอะขึ้นด้วย" จางเสี่ยวหลงอึ้งไปครู่หนึ่ง มองพ่อด้วยสายตาเหลือเชื่อ "หือ? หน้าพ่อมีอะไรติดเหรอ?" จางเป่าจู้ลูบหน้าตัวเองถาม "พ่อครับ พ่อสุดยอดมาก ผมยังนึกไม่ถึงเลยว่าจะเอาของป่าไปขายห้างสรรพสินค้า" จางเสี่ยวหลงเอ่ยชมจากใจจริง พ่อของเขาสมกับที่เป็นหัวหน้ากองผลิตจริงๆ คิดเรื่องหาเสบียงเข้ากองผลิตอยู่ตลอดเวลา เขาแค่เปรยๆ เรื่องเข้าป่า พ่อก็ต่อยอดไปถึงเรื่องขายของป่าได้ทันที ปฏิกิริยาตอบสนองฉับไวมาก ส่วนเหตุผลที่เขานึกไม่ถึง ก็เพราะพวกเห็ดหรือของป่าธรรมดาๆ ไม่อยู่ในสายตาเขาสักนิด ในมิติเขามีของดีเยอะแยะ ใครจะไปสนเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นกันล่ะ? "ไม่ได้การล่ะ พ่อต้องรีบไปกองอำนวยการ เรียกประชุมชาวบ้านด่วน หารือเรื่องเข้าป่ากันหน่อย ขืนช้าไปวันนึง เสียของเปล่าๆ ปลี้ๆ แย่เลย"