บทที่ 736 พากันเข้าป่าไปหมดแล้ว

ตอนนี้จางเสี่ยวหลงรู้สึกเหมือนหัวจะปวดตายอยู่แล้ว นี่เขาไปทำให้คนอื่นรู้สึกว่าตัวเองเป็นพวกแก้ปัญหาครอบจักรวาลได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? หรือว่า... พวกเขาจะเข้าใจอะไรในตัวผมผิดไปหรือเปล่า? อีกอย่าง ตัวผมเองยังไม่ได้คิดเรื่องหาเมียให้ตัวเองเลยด้วยซ้ำ!

"พี่จ้าว แบบนี้มันมัดมือชกกันชัดๆ ผมพูดว่าไม่เต็มใจได้ด้วยเหรอครับ?"

"ฮ่าๆๆ พี่รู้ว่านายเป็นคนรักพวกพ้อง ไม่มีทางนิ่งดูดายแน่นอน เรื่องนี้สำคัญมาก ฝากด้วยนะ!" จ้าวเยว่ตงดีใจเนื้อเต้น "เสี่ยวหลง พี่จะบอกให้นะ พวกเขาคือวีรบุรุษที่เคยสร้างคุณงามความดีให้กับประเทศชาติ พวกเราจะปล่อยให้วีรบุรุษต้องไร้ทายาทสืบสกุล แล้วแก่ตายไปอย่างโดดเดี่ยวไม่ได้เด็ดขาด!"